Bisikletler Giderken


vole’ye


çok sevdiği ülkeye benzerdi saçları.

kahverengi kokardı üstü Vole’nin,
şehrin tabakasına gül diye bastırırdı kamburunu.

el yazması dövmeleri dudağında eski sevgilisinin.
koynunda bir at büyütürdü koşarak hıphızlı kaçmak için bütün geçmişinden.


dünya, ezberlediği tek şiirdi
ve gemiler kalkardı hayatından;
sonsuz renkte denizler görmek için.


tanrıya hep mektup yazardım: glossolallia
fundamentalist kavimler sıkıştırırdı uykumu,
sen beceremiyorsun git artık, şarkılarıyla
kovalarlardı yedinci şizofren korkularımda bıraktığım mektupları.


sanki kemirmiş fare beynine dönerken
kaç duyu organı olduğunu kestiremezdi henüz
yumurtanın sarısını ayıramayan bir çocuktu.


Vole, ellerin öpülesi
saçların ülke diye anılası oldu da n’oldu?
gazetelerde manşetlere düşmüyorsun ölürken bile
hadi size bensiz mutlu günler! başlığında
kahvesi üstüne dökülmüş felçli bir ihtiyar
titrek omuzlarında taşıyordu ipini terziden aldığı gözlüğünü.


bisikletini satan çocuğu bir daha görmedik buralarda.

Vole, yoksa biz sahiden öldük mü?!





Payanda