Ben kaç gece seni düşündüm deli
İntiharlar tomurcuklandı boynumda
bileklerimde
Kaç ihanet soyundu sevdama
öksüz bırakılmış kaç gün
matem büyüttü dileklerimde
haberini bekledi gözlerim
dilim dua düşürmedi
gelmeni dileyen
umutsuzluk çiçek açtı yüreğimde


Ayrılık demedim intizar bildim adını
yaralarıma kan durdu
kan “sendin”
verdim kendimi fırtınalara
savruldum oradan oraya
bir çocuğun minik ellerinde
son nefes “sendin”
ben sana hiç sen demedim
yalnızlık bendim, aşk “sendin”


yangının ortasında akrebin bayramı
halay duruşan adam “bendim”
vaktin bahçesinde ıssızlık
vurdu yüzüme hatıralarını
sancı duymadın giderken “bendim”
son savaş, boşalırken kınlar
hayatına kesik yiyen
gün sendin, bekleyen “bendim”


sarılacak kolları kenet kenet kalabalıklar
ortasında duracak “bizdik”
kelebeklerin baharında
kozasında solan gün
özgür yaşamak “bizdik”
koparılmış yaşamın yapraklarında
yere düşerken
kaybı olmayan asalet “bizdik”
sabahı çise düşen yeryüzü
güneşi özleyen ay
basit olmaktı hayat, zor olan “bizdik”






AsevimLi