Vurunca kalbime kangren yalnızlık
İçime akan yaşların nemidir
Çürüten kemiklerimi
Ki eriten içten içe umutlarımı


İçimdeki mezardan ha bire hortlayan
Susmasını bilmeyen o deli isyan

Istıraba doğan hayatların
Direncini kıran boynu yıkık sevdalar

Umudadır gözlerini yasladığın o bulut
Göçen her kuşun kanatlarını ıskalayan

Uçarken sessiz derinlikte
Okunur bakışlarında ıslak bir mektup

Bir ceylan işte
Yanıklığı göz izlerinde dökülen kan
Karnı deşilmiş hayatın avuçlarında
Saklı yarası inme kalbinde

Aslında
Adaktı her şiir
Bulduğunda bir kalem bir de kâğıt
İçini kusacak

Bulandıkça bulanık hisler kendi rengine
Sayıklayacak bir deli mürekkebiyle
Duraksız kelimelerle
Ve noktasını yutmuş cümleler kurarak
Ki kimsenin anlamadığı

Öyle ki
Derin bıçak darbesinin kemiğe dayandığını değil
Çatlattığını acının omurgasını

Her ertelenen yarınla
Kefeni biçilmiş mevtadır
Hülyan
Defnedilir düşler sokağına

Ki en iyi sen bilirsin
İlmek ilmek attığın her murat
Örülürken sevgiye
Konan
Ölü bir kelebektir titrek avuçlarına..!



Sude Nur Haylazca