Gamze Şengün’e. / "Kibrit"



uyuyor karşımda ağzı gökyüzü bir diyalog dilenci
koluyla elini avcuna bırakmış başını tutuyor
diğer eli uzaktan gelen sesi dinliyor,
çaresiz.



ranzalardan aldım göğsünün ateşinde yanan yolları
uzaklaşan bakışlarıyla gölgeli bir saç eki
gibi zırlarken o çocukluğuna unutmadığı
şarkılar çarpar dualarının içki masasını.


- kibritlerim de kalmadı -


üstte uyurdum ruh katlarında serin rûyalarda
altta uyurdu umutlu sokak lambalarında


çalışmaya çalışır bir hâli var gibiydi hep,
kalemlerini dik tutup yanlış yürürdü
elini bıraktığı annesiyle yanlış hayata.
yazar.


kaprisli denizlerden çıkmış ölü fırtınalar kadar
gemilerin seferlerinde dönüp dolaşan martıları besler
o küçücük aynasını kırıp şimdi başka şehirde kurcalarken hüznü
hemen odasında bulurdu sevgilisinin ölü fırtınalı gözlerini,
dünyalı
sı.


- kibritlerim de kalmadı -


abla, süpür kırdığım camların üşengeç tavırlarını
duvarlara çaldığım yumruklu pastel boyalarımla
gittiğim bütün kurslardan balık çıktığım
o kıvrak tırlak rüzgârımı,
sihirbazessamair.



tırnaklarında ojelerine giren vodka tadı sanıp
sahipsiz hayatlara takışmış başka oltalarla
yakala hücüm hecelerini sonların.


anlama bu şehriiri.
ş.




kara kaplı defterlerde bakkalların geçinme telaşı
kamburuma imzalı kader dövmesi,
tanrı tokatlarıyla sirkelenen gövdeler
emdi içimdeki kelebeğin gecelerini.


o defterde adımız yazılıdır,
kuşlar yürümeyi öğrendiği vakit konuşacaktır da
babam, ortaya karışık.
aşk, alamam fazla pahalı


dili olsa onun da var konuşacak yalnızlığı
yalnızlığa kadar oturup yalnız yalnızca konuşacak.
ama.


- kibritlerim de kalmadı -






Payanda