iki
çatık kaş arasında
çözülseydi
gizemli gizi aşkın
bulurdu benden evvel leyla
ve sanırım gizlemezdi
buzdan kaleleri
her daim dimdikken
ve erimezken içinde yüreğin
parça parça buz kesmeye
çalışıyor kınalı ellerim


boyunlarına geçirilmeden
vazgeçişin urganları
‘adam gibi sevmeler’
varmış bir zamanlar
babam öyle derdi

şimdi her biri bir garip
çığlıkları patlıyor
iki yüzlülüğün kulaklarında
aziz yalanlar
el bastırıp kutsal kitaba
bir de üstüne amin bekliyor
dudaklarımdan
ertelenmenin yılgınlığından
beyaz kanat açmaya
rest çekti güvercinler
kuşkulu düşünceler
altında
kurşuna dizilirken

karanlıkta
sızan ince aralıktan
süzülmeye çalıştıkça
masum şarkılar
kırık vicdanım sallanıyor
nakaratlarda
vurdukça gözlerimden
düşen taşlar
şarkılar da eksiliyor hayattan
ve hala aldırmadan
gün be gün akan kınaya
buz kesmeye
devam ediyor ellerim
utanmadan

Blackless