Kör bir kaptan kullanırken cennet gemisini
Cebinde kenevir tohumlarıyla yakalandı Cebrail e keşiş





Cehennemini yarattı ve sos oynadı ucuz yalnızlığıyla










Kuhela

Ağzım denizse denizimde bir balıksın

Ya tutarım ya kayarsın






Ben Azize olsam sen Aziz bedduamla abdest alır
Beni binlerce kez daha yokluğun çokluğunda bırakırsın










Delirmiş kara deliklerden besleniyordu bedenim
Aramızdaki Müslümanlar ezan sesi arıyordu uzay boşluğunda
Küçük ölümleri iki Siyah yazıyordu


Yağmur sonrası ölürdün hep
Bilmiyorum
Belki bu yüzden bulutsuz bir gökyüzüm hala






Öpüşmüyor kimse
Kalbimin dudaklarıyla








Bir şişe ateş suyuyum
Gözlerim matem sabahı görür her vakit kimsenin ölmesine gerek yok
Dinlerim gramofondaki çığlıkları görürüm hüzüntepen turnaları
Aklım kayarken bir radyo tamircisinin barış isteğine
Frekansım bombalanır anlarım sesi sesinin ne demek olduğunu
Ölmeyecek kuşların doğmadığını ya da


Mavi değil ufukları






Koşmayı unutmuş atlar silinirken topraklarımdan
Nefreti bastırıp içimdeki Kızılderili’yi kandırdım
Samanyolunda gözlerin ışıyor henüz
Duyduğum ben yok kümede




Son kere aşksızlık ağacından bir totem yaprağı ıslatıyorum
Ruhumu büyüttükçe sensizleşmek korkusu kıyılarımdan taşıyor
Yaşlanıyorum





Sen yıldırımlı gecelerde kum taneleri kadar gidiyorsun
Bölüşmek istediğim korkuları örtünüyorum
Sana tekrar dalgalanıyorum bilme








Keskin bir ayrılık ateşi başlarken çekilmiş sularda
Genzimdeki tutuklu sevdayı idam ediyorum