5
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
1233
Okunma
Yalnızlık kör bir kuyu olur bazen.
Çeker alır içine seni,
Bırakmak bilmez.
Birini görürsün kuyunun başında.
Eğilir bakar derinlere... Seni görür.
Uzatır ellerini, çekip çıkarmak için seni o karanlıktan.
Hiç düşünmezsin
ne olduğunu, kim olduğunu...
Hemen uzatırsın elini O’na.
’Yeter ki kurtarsın beni bu kör karanlıktan’, diye...
Sıkı sıkı tutar elini, çeker çıkarır seni gün ışığına.
O zaman gerçekten görürsün O’nu ilk kez.
Sorular o zaman başlar.
O karanlıkta uzatılan el şimdi korkutuyordur seni.
Aydınlıktasındır artık.
Kuyunun dibinden bakmıyorsundur dünyaya.
Uzanan elleri hemen tutmuyorsundur.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz