Açayım mı gözlerimi
Savaşlı ülkelere
Bir ucu tetikte bekleyen
Bir ucu bebek beleyen

Yüce yaradan bu dünyayı emsalsiz güzellikte var ederek bizlere armağan etmiş,çekilmez hale getiren biz kullar değil miyiz:(( birkaç metre beyaz kefen değil mi götüreceğimiz, kime kalacak bu dünya?çok anlamlı çok güzel düşündüran dizeler tebrik ediyorum şairemi duygularına duyarlı yüreğine mahir kalemine sağlık başarıların bitimsiz olsun selam sevgimle.

Ne/yi Seveyim

[ iceri


Neye kaymış nereye
Üstümdeki mavi gökyüzü
Testi testi içtiğim sular
Avuçlarımdan yumuşak
Parmaklarımdan beyaz
Bulutlarım


Nerde özünü sevdiklerim
Şalvarları türküden al
Dudakları kiraz, bal
Yüreğimde konuk sevgilerim


Gözlerim mi kara, kör
Sisler mi çöktü yeryüzüne
Bir köşesi silâh yığını
Bir köşesi açlık kırımı


Ne/yi seveyim, neleri
Pislediğimiz mavi denizler
Kül ettiğimiz yeşil orman
Dönün yağmurlar yağmadan


Açayım mı gözlerimi
Savaşlı ülkelere
Bir ucu tetikte bekleyen
Bir ucu bebek beleyen


Gök kara diye kara olamam
Mevsim kış diye kış
Kara bulutlar dağa inmiş
Kurt olamam


Gece diye ezemem görmeden
Dünyanın yarısı gündüz
Yarısı yaz
Gece olamam


Güneş olmaya bakarım
Bahar ve pırıltılı gök
Kadımalak gibi çiğnek yerde
Ezik olamam


Göğün canı varsa,benim de
Yazın, baharın, gündüzün
Yaşamın değeri varsa
Benim de


Eski şiirlerimden / Nazik Gülünay
_________________________________________________

Kızarız, ökeleniriz, gözlerimiz kararır, bir pire için en güzel yorganları gözden çıkarır yakma aşamasına geliriz bazen.
Haksız da sayılmayız. Görünen ve yaşanan yürek parçalayıcı olaylar nefretimizi doruklara çıkartır da, İnsanlarımız gelir gözlerimizin önüne; aynı gemide, uçsuz - bucaksız bir denizde yüzdüğümüzü görürüz. Geminin saliman emin limanlara varması gerektiğini de düşünürür sonunda aklı selimimiz bize. Ve de birden herşeyi sevmek zorunda olduğumuzu, bazen nefretimize neden olanların da bizim öz malımız, hatta biz olduğumuzu anlarız.
İşte bu duygu, innanmış asil TÜRK MİLLETİ olduğumuzu bir kere daha hatırlatır bize. Hiç birşeyi sevgisizliğin acı şamarına kurban etme şansımız ve lüksümüz yoktur. İçinde bulunduğumuz, üzerine bastığımız , tuttuğumuz ve kokladığımız, herşeyin bizim sevgimize ihtiyacı vardır.
Şairim şiirin hüznü gereği haklı olarak "Neyi seveceğim.....Nesini seveceğim" diye haykırırken, aslında sevgi yoksunluklarına isyanını haykırmaktadır. Bir çığlıktır bu duygu. Onun acılığını, gerçekten var olduğunu duymayanlar utansınlar. Evet bir toplumsal haykırıştır bu. Kopuşu, yok oluşu, dağılışı gören ve hisseden US'ların haklı çılıklarıdır bu. Hiç bir toplum bireyini, hiç bir yöneticinin, yönetim erkini kullananın, harikulade güzel insanlarımızı böylesi duygulara terketmeye hakkı yoktur.

Yürekten kutluyorum Nazik Gülünay şairim sizi. Kemal Polat