’Gözlerimi kapadım arkama değil önüme bakmaya başladım
Aslında hayat güzel..

Hayat herşeye ve herkese rağmen güzel
Neden-sonuç ilişkisinde gidip gelen döngüm!’

//Keder döngü//
//Öpücük esir//
//Şarap ve kan//
//Dudakta unutulan//
//Sonrası götürücü pişmanlık//

Nehir havzasına düşmüş yapay gözler
Tüm gece boyunca vadilerden akar
Gök yıldız atar tepelerin üzerine
Ağaçlar bile durur -dinler- sesleri




Salt yaprakların üzerine parlıyor
Ve rüzgar ve güneş ısıtıyor kökleri
-Küskün menekşeler- mor
Ve morarmış uyanıyor
Başka mevsimin seferisi sarhoş gibi




En derin sevişmeleri de
En uzun destanı da bir kalem irdeler
İffeti ağırlığınca sıralayıp mısralara
Kalp ve göğüs sökük -hesaplanır acı-
Zihnin belleği şiir doluydu az evvel
Şimdi kaldırılmış
Kazılmış -saflaştım-




İnsan sorunun cevabı lâkin incitici
Nokta virgül sadece suçlu
Umutlar ve hayâl silik işte
Ya önbellek! -Ne yazık iç içe yorgun-
Kulağın duyduğu her şey içindir ki
İki göz iki yangın
Güneş şafakta yükseldikçe
Tutuşturulmuş kalbin sevinç kapısı
Aşinalık, ışık, karanlık
Yankılanan çığlık


Sonra
Gizli bir rol tanrı’ya karşı