doluyla boş hiç bir zaman,
uyuşmuyor anlarsın ya; doldurup
boşaltsan da nafile, almıyor.
bir terslik var bu işte. tıpkı
evdeki hesabın çarşıya,
çarşıdaki hesabın
hiç bir yerle uyuşmadığı gibi.

yalandır siyahla beyazın birlikteliği
kalın bir çizgiyle ayırır hayat.
inceden dokunuşlarla der ki,
bak budur bendeki anlayamadığın yanlarım.

denize, işte o kadar uzaklara
sırf bu yüzden bakıyorum.
bakmaktan öte, dalıyorum.
işte böyle kalın bir çizgiyle,
ayırıyor hayat,
bir bakış ile dalış’ın farkını.

işte bu kadar anlaşılmıyorum;
beyazın içindeki siyahı
siyahın içindeki bütün renkleri
renklerin içindeki bütün âlemleri
anlamayan yüzlerdedir sanıyorum,
bir bakıştaki kerameti.

dokunan yanları var hayatın doğrudur
bu acı bütün kanayan yanlarıyla
sizin de sol yanınızı sızlatıyor
anlamıyorsunuz ne kadar acıttığını
arkanızı dönüp gidiyorsunuz / ve
geriye dönüp baksanız da nafile,
siz hep gidiyorsunuz,
ben hiç kalmıyorum...

mustafanazif
06.mart.2012 / istanbul


(en son yazdığım şiirden sonra 3 sene geçmiş,
3 senelik bir ara; ara’maktan farksız...)