Bir adam ki; gözleri bir noktaya dikilmiş,
Suratında bin parça... belli ki tasası çok.
Hortlak mı görüyor ne? Tiksinmiş ve irkilmiş,
Sendeliyor yerinde, tutacak asası yok.

Beynini bir kemirgen kemiriyor besbelli,
Cin çarpmışa çevirmiş, karşıda gördükleri.
Meczup hale düşüren, oynarken çifte telli,
Cehennemi ateşler, ruhundan verdikleri.

Sesi kan donduruyor, bu korkunç sessizliğin,
Yüreği sancılara ne kadar dayanacak.
İçten içe aklını yoran kimsesizliğin,
Doğallığını bilse belkide uyanacak.

Meraklı kalabalık toplanmış çevresinde,
İpucu arıyorlar çözmek için düğümü.
Soğuk bir bakış çakar, akım yok devresinde,
Gören var mı der gibi, benim son gördüğümü?

Sıkıntısı aşikâr yemiş dost darbesini
İnsaf değilse neyle? Çalışıyor bu alet.
Saklar dilin altında, ihanet harbisini,
Dumura uğratıyor vicdan denen hayalet.


MehmetZiya