İstanbul’da gece yarısı Fatih’de bir manav
ona kadar yolumuz var:
saat dört!
Buna da bir yalan, sen kışı sevmezsin
bir kapı aralığı kadar, tenine parfüm sürmektesin!
Gittikçe herkes gibisin, her caddede yürümektesin!
Sildiğin son peçete neden yerde? Kirletmemelisin!


Kirlettikçe sahte güzelliğin
aşka değmez bu kadar emeğin
aşka giden yolda kokusu olmalı çiçeğin
sen çiçeğimi eziyorsun, yanağında sümüklü böceğin;
bir öpücüğe dahi engel koyuyor yedi kat süslü hallerin!


Yürüyorum,
kent soğuk!
Bonibonu ağzında eriyen bir çocuk titreyişim;
sarsılsam zelzele zanneder;
ezilmekten bıkan hamamböceklerim!


Kuyruk sokumuna kadar aşka batmış yerküre
bir bilen olsa da önünde diz çökmeli
olmadı ağlamalı saatlerce;
aşkçılıktan malulen emekli olduğumuzdan.


Bir taş,
vurursam ’gol’ diye bağırmayacak arabalar,
alarmları tutup,
ciyak ciyak bağıracaklar!
Sebep mi;
çişini tutacak bir sebep bulmalı tüm bulutlar,
elimde kulağımdan çıkarılmış nasihatler...
Tanıdık bir deli dahi yapmaz bunları,
seni düşündüğümde, olduğum o canavar kadar!


Ucuna kadar yanmaya alışkın kibrit çöpüyüm
sır değil ki;
bunu Müzeyyen Senar ile paylaşmalı
cephede centaurlar görmeli
sen korkup da omzuma yaslanırsın belki
ya da öyle bir şey yokmuşçasına gözlerini kısıp
bir yalan bulup, montumun içine saklanırsın; değil mi?


Nasıl olsa sen üşüdün mü kadın; ben erkeğim,
üstümde ki montu sanki senin için almışım.
Hadi be oradan,
hadi be;
Fatih’de bu saatte gramofon mu olur?
Delirdin mi sende!


Montuma saklanan bir kedi gibisin,
ama nasıl yürüyecek bu iş;
öpmek istesem boyun zaten kısa,
gittikçe küçülmektesin!


Ah Hera,
vara vara
geldik yine bir hayalin sonuna.
Artık İstanbul yok,
Fatih’den yokuş çıkmak da!
Manav’ın sahibini de geçen gün kaldırmışlar musalladan;
iyisi mi başka bir manav bulmalı
düşünüp düşünüp seni!