Soğuk soğuk esiyordu rüzgâr,
Günler merhametsiz,
Tabiat küskün, her taraf kar,
Uykudaymışçasına sessiz.
Ve,
Günden güne ısınmaya başladı her yan;
Irmakların sesi çoğalırken,
Yerden yükselen duman,
Isındıkça kaybolmaya mahkûm her an.
Artık,
Doğa uyanıyor, uyanacak,
Güneş ellerini uzatıyor,
En güzel renkleriyle kucaklayacak,
Hasretle saracak gibi bakıyor.
Yine
Etraftan sesler geliyor,
Derinden, azimli ve yanık;
Artık kuşlar ötüşüyor,
Müjde, tabiat uyanık.
Derken,
Ruhumda bir sıkıntı, ,
Bir elem, bir yas;
İçine düştüğüm ateş gibi,
Sardı karamsar bir ihtiras.
Ama
Deme olmaz şu zamanda,
Tabiat neşeli,
Gönül pınarın akarsa,
Hele içinde sevgiden bir cemre varsa,
İşte,
O zaman tebessümle gülen, zarif,
Masum bakışlı baharsın ya,
Her şey umurumdan hariç,
Çünkü sen varsın ya.
Güneş,
Yüzünle güler,
Mevsimler hazzınla dolar,
Gönüller soğukları siler,
Sonsuz bir aşka dalar.
Neden?
Her an böylesine,
Hayallere dalıyorum,
Yüreğimin sesine uyuyorum,
Düşüyorum seline, delicesine;
Bilmiyorum,
Anlamıyorum halimi;
Her zamanki gibi,
Sarhoşum sanki,
Ama yok içmedim ki.
Bak,
İşte gözümün önünde hayalin,
Titreşirken,
O güzel mah cemalin,
Gizlice uzanıyor sana ellerim.
Beni,
Azad eyleme sakın,
Gönlünde yer varsa bana,
Sonsuz minnetim var,
Baharımsın ya;
Yok,
Gönlümü şad eden,
Senden başka bir dünya;
Ruhumda desen desen,
Uzaklardan ılgıt ılgıt,
Bazen,
Hayallerime çılgınca esen.
Kalbime gizlediğim, yolunu gözlediğim,
Ne olur sen de özlesen, geleyim desen?
Yıllar yılı mevsimleri gizeminle süslesen.