Bazen eski bir düşü ziyarete giderim,
Gördükçe oraları yanar yanar tüterim,
Alevlenir kederim, divaneden beterim,
Derin yaralarında, ateşinde biterim,
Yüreğimde kül olur köyümün ormanları,
Ben yine de o aşkla seyrederim onları.

Alır beni hayali, içime hüzün çöker,
Renklere hazan düşer, gözümden seli söker,
Çimenlerde çiçekler üzülür, boyun büker,
Ormanlar da ağlarlar, hepsi gözyaşı döker;
Yüreğimde kül olur köyümün ormanları,
Ben yine de o aşkla seyrederim onları.

Hasretle dile gelir buluştuğumuz yerler,
Sevgilin nerde kaldı, gelmeyecek mi derler,
Ormanlar ok ok olur, delik deşik ederler,
Alev alev yanarak buram buram tüterler;
Yüreğimde kül olur köyümün ormanları,
Ben yine de o aşkla seyrederim onları.

İlk göz ağrım, sevgilim, gönül tahtımın şahı,
Neydi bu ormanların, çimenlerin günahı?
Yağmur suyundan da saf o çaldığının ahı,
Bıraktığın ateşten kurtulmuyor ervahı;
Yüreğimde kül olur köyümün ormanları,
Ben yine de o aşkla seyrederim onları.

Yıllar boyu deryama çağlayan gibi aktın,
Aşkla, sevgiyle baktın, sonra yetim bıraktın,
O saf duygularıma nasıl bir ateş çaktın?
Kuruttun Hastoma’yı, içime yığıp yaktın;
Yüreğimde kül olur köyümün ormanları,
Ben yine de o aşkla seyrederim onları.