Kim ne yapsa sonunda ettiğini bulurmuş,
Bunu bilip sabredip kendime geliyorum,
Arsız güçlü olunca haklı suçlu olurmuş,
Gördüğüm haksızlığa ibretle gülüyorum.

Sinir küpü olurken çıkan her haksız söze,
İçerim alev topu olup dönerken köze,
Bakıyorum arsızda uslanmak bilmez yüze,
Gördüğüm haksızlığa ibretle gülüyorum.

İzlediğim şudur ki haddini bilmez beşer,
İnsafsızca masuma durmadan kuyu eşer,
Göremez ki sonunda o eştiğine düşer,
Gördüğüm haksızlığa ibretle gülüyorum.

Ne yazar şu dünyayı kendine tapulasan,
Vahşetinle her yanı zapt edip de kaplasan,
Nereye kadar gelir seninle servet kasan?
Gördüğüm haksızlığa ibretle gülüyorum.

İnsan kulak vermeli vicdanındaki sese,
Kapılmadan gitmeli dünyalık boş hevese,
Ama kimi hoşlanır hangi zındık ne dese,
Gördüğüm haksızlığa ibretle gülüyorum.

Diyorum ki kendime boş ver takma kafayı,
Vicdanım el vermiyor kim sürerken sefayı,
Kime insaf etmeden çektirirken cefayı,
Gördüğüm haksızlığa ibretle gülüyorum.

Benim ibretlik gülmem şaşkınların halidir,
Bilmez aymaz kafada boşuna bir velidir,
Anlamaz da ne kadar halk nezdinde delidir,
Gördüğüm haksızlığa ibretle gülüyorum.