Her zamanki edebi kalitenin zirvesinde soluklanan çok değerli bir eser okudum .

Kendinin içinde gezen, kendine dönük tamamen kontrollü bir şiir.Bunu nerden anladın derseniz biçimsellik hususundaki ısrarlı tutumu böyle düşünmeme vesile oldu.

Neydi biçimsel özelliği bu şiirin ? Neydi şairin biçimsel ısrarı ?

Birincisi bana göre ; Başlıkta yerini alan " ş" harfiyle başlayan kelime özneli olarak kurulmuş olması çoğu dizenin.İsmiyle içeriğin kombine olması açısından çok güzel düşünülmüş.



" şarkı " , " şakak " , " şair " yine " düş " , "kış ", aşk ", sarışın " , " bekleyiş " gibi bu harfin baskın kurulduğu kelimelerin sıklığı ve yine bu sese çok yakın olan ve bu sesle kombinesinden ahengi destekleyen ona aort damar vazivesi gördüren " ç " sesinin içinde geçtiği " için " , " içime " , " Türkçe " kelimelerinin sık kullanılmış olması.


Bakın burda gerçekten tesadüfi yapılan bir işlem tamamen, ses üzerine bilinçli, disiplinli bir şekilde durulmuş.

Ses, ölçülü şiirde olduğu kadar serbest şiirde de şiirin taşıyıcı en önemli unsurlarındandır.Buradaki en önemli ayrıntı gözden kaçmasın lütfen, Ahenk de, ritm de şiirin ses özelliğini sağlar.Buradaki ritm tamamen ama tamamen bireysel arayışla ve tek tek şiirle gelişen bir yapı özelliği taşımış.



Yine şiirimizde geçen



beni düşün
ıssız bir sokak lambası gibi....................Düşünmek

dudaklarımın arasında ışıklı bir düş ...........düş, rüya


boyasın gurur
yanaklarıma düşen gözyaşlarını................düşmek eylemi.


Burda birbirine kimi zaman çok sık , kimi vakit ayrı olarak kullanılan " düş " kelimesiyle yapılan cinaslarda yukarıda bahsetiğim disiplini ve kontrolü ispatlar nitelikte yine.

Diger bir konu ise; şairimizin sese göstermiş olduğu hassasiyetin yanı sıra imge ve eğretilemelerede özellikle önem verildiği hususudur.Genelde ön planda duran bir unsur .



"üşüdüm
bir avuç yalnızlık düştü içime
ne zaman o’na baksam
gözlerini kaybediyor aşk "


Bakınız komple olarak bu motife..bütün olarak bakınız lütfen önce ama

Üşüyerek bir avuç yalnızlığın içine düşdüğünü, ne zaman ona baksa gözlerini aşkın kaybettiğini anlatılmış bu pasajda
Motiften imge çıkarılmış burda... gerçek çağrışımın yanısıra imgesel varlığıda son derece güçlü ve zengin bir söylem.
Çift yönlü bir çalışma hem imgesel hem gerçeğe dayalı.Bence olağanüstü bir imge.Nefes alan, capcanlı öyle ayağının biri gökte biri yerin taaa en dibinde olan türden değil.

Yine son bir husus

Nietzche " gezgin " isimli buyurusunu " Öfkeden ve özlemden ağladı Zerdüşt, acı acı " diye sonlar. Ona bu acıyı veren , böylesi içlendiren dostları hakkındaki düşüncelerinden dolayı kendine duyduğu öfke ve onlardan gönüllü ayrıldığı halde onlara duyduğu özlemdir.Yazgım der kabullenir ancak altının çizilmesi gereken çok önemli bir husus var ki bunun yazgı haline gelişi tamamen kendisi kaynaklıdır.Kendisi bu hale getirmiştir.Bir üst- insan oluşudur buna neden olan şey.Yoksa kimse git dememiştir ona.

Şimdi neden bundan bahsettim ; Bilmiyorum ama şiiri okuyup bitirdiğimde özellikle en son finalinde şairin ;


" artık kim bir poyraz gibi geçerse arasından
saçlarımdan yeni bir şair dökülecek… " ...................diyerek noktayı koyması esere beni tamamen Nietzche gibi keskin bir şekilde yolunu ayırdığı özdeşliğini kurmamdan kaynaklanıyor.

Burda da sayın şair ; acı acı ağlamamış ama acıyı söylemiş.Yol ayrımını yapmış. Dokunursa kendisine farklı, bambaşka şekillere bürünmüş yepyeni şairlere dönüşeceğini anlatmış.

Şiire son mührünü vuran bu dize bir anlamda sonuç bölümü olarak da düşünülebilir acının harmanlandığı sevda şehrinde savrulan şairin değişebilir, değiştirilebilir ( kendisiyle ilgili olanlarca ) niteliği yani şairin, anlatıcının acının dibine vurduğu gerçeğini dillendirdiğini görmekteyiz.

Anlayabildiğim kadarıyla yorumlamaya çalıştım.İnşallah bir yanlış değerlendirmem olmamıştır.Her dem nitelikli eserlere imzasını atan güçlü kaleminizden yine mükemmel bir eser okumuş olmanın keyfiyle ayrılıyorum sayfanızdan.

Gönül emeğiniz varolsun.Candan tebriklerimle.Selam ve saygılarımla.