Uzuuuuunca zamandır, uzun uzun değmemiştim bir şiirin kuytularına, zamanıymış...

Ben önce kalemden başlamak istiyorum. Sevgili Oktay'ı tanıyalı, kaleminin izine bulaşalı bir hayli oldu. Geçmiş zaman içinde, zamanların birinde, aksi mi aksi, huysuz mu huysuz, agresif mi agresif bir kalem tanıdım. Doğrusundan asla taviz vermeyen (yanlış bile olsa), haksızlığa asla tahammül ve müsaade etmeyen ve her ne olursa olsun hakkının ardından giden, çekingesiz, ayrıntıcı, titiz ve tartışmalarında her ne kadar dilinin kemiği olmasa da, saygı sınırlarından taşmayan...
Edebiyata sevdasıyla büyüdü ve büyümeye devam ediyor. Kalemi takip ettikçe, nasıl ılımanlaştığını, nasıl olgunlaştığını (kişilikte ve edebiyatta) görüp, onunla birlikte yürümekten, izini takip etmekten mutlu oluyorum.

Şiire gelelim...
İlk gözüme çarpan; sevgili kalemin bir dönem har vurup, harman savurduğu noktalamalardan tasarruf yapmasıydı ki, bu çok hoş olmuş. Noktalamalar yerli yerinde kullanılmadıkça, şiiri yoruyor kanımca.
'v a z g e ç m e d i ğ i m i z' bir de şu yazım tekniği... Biliyorum, sevgili Oktay kızacak bana ama ben de söylemeden edemiyorum işte... Şiir içersinde, belli yerleri marke etmek adına kullanılan farklı yazım tekniklerini kendimce hoş bulmuyorum. Bu tür kelimeleri ya da bölümleri vurgulamanın, cümle kurumu içersinde başka bir yolu olmalı bence.
Şiir; duygusuyla, akışıyla, kurgusuyla, anlaşılır ama ince işlenmiş imgeleriyle oldukça yetkin. Duyguyu öyle net yansıtmış ki, tüm gizler toprak altından güneşe bakıyor.

bugün;
dudaklarına sürdüğün bütün kırmızıları seveceğim

savur kahkahalarını
üşüsün omzumda bekleyen sabahlar

güneşi yak avuçlarımda
ışıldasın gözlerimde bizi anlatan bütün sözcükler

bugün;
sus olup sana bakmak ne kadar güzel

huzur
ayçiçeği gibi içime doluyor

bırak
dağılsın saçlarına karışan fısıltılar
bir telin uçuşu yeter bana

say ki saçlarına koşan bir yolcu ellerim
say ki ellerim saçlarında kardelen çiçeği

Etkileyici bir giriş. Kalem gözüne hoş gelmeyen her şeyi sevdiğinle seviyor. Konuşmaya gerek yok, sevgiliye bakarak huzuru buluyor. Gözünde aşk; güneşe bakıyor, hep aydınlık, hep parlak, hep sıcak.

'bırak
dağılsın saçlarına karışan fısıltılar
bir telin uçuşu yeter bana'

Biliyor musun sevgili Oktay; eğer bir yayınevim olsaydı, yalnızca bu bölüm için, her türlü dalavereyi çevirip seni en az yirmi yıl, yayınevime bağlardım...

'sırtımızda eğik durmasın hayat
güç ver adamlığıma'

Tüm gücüme ve kararlığıma rağmen, sensiz hâlsizim.

'bir kelebek gibi masum kal
ve her an omuzlarımda ölecek gibi beni sev'

Koşulsuz ve ebedi olmalı aşk, bir beden diğerine kalkan olmalı...

'şımar sevgilim
sol kemiğimden kopan yeni bir alfâbe için
hayat bütün imgeleriyle bizi bekliyor'

Aşkın, bilmediğim bir ülkeye götürüyor beni, ve yeni masallar yazıyorum senin için.

'bugün;
dibime düşür edalığın bütün demli nazını
palazla ürkekliğini etimin en sığ yanlarına

ıhlamur koksun küçük bir kızın anne deme hayâlleri
omzuma her yaslandığında uzat dudaklarını kıyılarıma

bir uçurtma kadar özgür
gökyüzü kadar derin kalsın sesin ağız boşluğumda

öldür beni
yeniden doğup seni tekrar seveceğim'

Masum ve ürkek tavırların aşkta saflığı perçinliyor, ben sana akıyorum. Kokunu esirgeme! Yanımda sen ol! Aşkla yık beni, sonra tut elimden kaldır, ki, tekrar aşkına vurulayım... Aşkla ölüm ne hoştur...

Çok çok güzel bir şiirdi Oktay, içten, gönülden tebrik ederim.