Merhabalar Sayın Hocam,

Her zaman ki gibi mükemmel bir eser daha okudum yetkin kaleminizden.

Her zaman ki gibi kırmayan, örselemeyen, ezilmeyen, üstten konuşmayan, kendini ve ne olduğunu bilir bir erdemlilikle şiir dili vücûd bulmuş.


Sonbaharın varoluşundan getirdiği doğasal duyumsayışlar , sessiz çığlıklar ona özgü objle ve imajlarla şair duyuşuna soyunmuş hüzün rengi kıyafetiyle...Buradaki çığlık çıkış olarak bilgiyle olan bir çığlık değil, kulaktan dolma, duyulmuş bir çığlık değil buradaki susulmuş çığlık varolanın yok oluşuna, sanki hiç olmamışcasına değişimine olan , sanki hiç yaşanmamış hiç nefeslenmemiş bu olgunun hissiyle duyulan acının duyumsanmasından kaynaklanan bir çığlık. Sonra sonra... bu duyumsayış kendi içinde evrimini tamamlayıp bilgiye dönüşmüş .İnşallah ne demek istediğimi anlatabilmişimdir.Burda ben şairin tamamen ruhunu şiirden soyutlamaya çalıştım. Umarım alınmazsınız bana hocam.


Bilirsiniz şiirin üç türlü okuması olur.Birincisi yazılanı okumaktır... Ne yazılmışsa o anlaşılır.İkincisi yazarın yazdığından kastedileni, çıkışını okumaktır ki asıl şiir orda yatar bana göre, üçüncü okuma da okurun kendi duyuşuyla okuması buda okuru kadar farklı şiir demektir.Ben nacizane en geçerli, en doğru okuma olduğuna inandığım şairin yazdığının arkasındaki görünmeyeni okumaya, bakışını anlatmaya çalıştım.


Şiirin iç sesinin kaynağı böyle iken, dışa vurduğu yüzü bunu aslında hiç de inkar etmeyen tam olarak buna uygun hareket eden bir karakterde seyiretmiş. Dizelerdeki özenli kelime seçimleri şiirin ana duygusunun yani iç sızlatan hüzünün uyandırılması bakımından bilinçli ve çok nitelikli olarak tercih edilmiş.

Yine tekrar bir okudum, şiiri düz okuma ile ( özür dileyerek ) yaklaşsak bile yukarıda bahsettiğim duygunun ve bakışın altını çizmemek imkansız. Ve şiir her türlü okumada kendini bu denli koruyor , ayakta kalabiliyorsa kesinlikle ama kesinlikle en sağlam şiirdir.

Böylesi bir güzelliği paylaştığınız için teşekkür ederim.

Hayırlı bayramlarınız olsun.Selam ve en derin hürmetlerimle.