Poetika: sanatsal bir bildiri.

Ve bununla birlikte Aristo’nun sanatsal birikimlerini döktüğü eserinin ismi.
Sanatsal.

Daha ilk dizede şiir, ben buradayım diye haykırıyor okura.
Bu tür söylemler nedendir bilmem ama,nasıl hoşuma gider,
sanırım en çok şiir bilir.İçi boş bir söylem de olabilir, öyle ya her sarfettiğimiz söz,
içi dolu değildir maalesef -kulak için de olabilir,sanat sanat için-.

Tabiî şiir,bütün boşlukları dolduracak kadar cesurdur, bu da unutulmamalı.


Ama buradaki söylem:

‘Poşet giyen kadınların
dominantlığı düşüyor kelimelerime’

çok güçlü bir giriş gerçekten.
Belki de dikkatimi celbeden ilk şey bu oldu şiirde.
Öyle ki bazen başlık hiçbir anlam ifade etmiyor olabilir. Mesela kallavi başlıklar gördüğünüzde,
hemen vakit kaybetmeden nefes almak istersin orada,bir keyif sürmek sadece; ne yazık ki her zaman beklediğiniz gibi olmaz işte:

Bir sükut-ı hayal: başlık, gerisi…söz.


İlk pasaj,neden şiirin ismi poetika* olduğunu açıklıyor zaten.
Sanatsal söylem demiştik ya yukarıda,aynen öyle.
Bilahare edebiyatın yoksulluğuna dokunuş.
Eylül’ün habercisi: sarı renkli elbisesiyle bize gülümsüyor sanki.Özlem bitiyor; şairlerin baharı’dır eylül…

Yine hüzne boğulacağız,şimdiden görüyorum olanları.

Sarı renkli hüzünler.

…

Lirik sözcüğünün en çok nereye yakışacağını şairler bilir…
‘’Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu’’ Murathan Mungan’ın vaveylası süslesin istedim.

Sanatsal gezinti devam ediyor.Hâlâ.

‘’bir şiir’in parmak aralarından geçen her sözde
imlâsı bozuk lirik vaveyla’ detone olduğu durumlar,notaların kifayetsiz kaldığı.
‘anarşist tohumların metafizik günceleri ‘ aksın günceler o zaman.
Belki o zaman karanlık çöker felsefenin/filozoflarının üstüne.
Antik bir dokunuşuydu şairin…


‘’öpüşüyor
su üstüne yazılan bütün şehirler’’ imgenin en çok yakıştığı şiir.

…

Sevgili Oktay, büyük keyifle okudum, yer yer içimde sessiz çığlık attığım da oldu.
Vaveyla!

Abartıyorum: çünkü sanat, abartıdan başka hiçbir şey değildir…

Ve aşırı olan doğrudur,der Pasolini…