bir gün batmıydı hatırlıyor musun?
tesadüf bir çarpışmayla buluşmuştu gözlerimiz aşk ile.
daha toyduk o vakit ve yüreğimiz sapasağlam,
adsız bir his içimizde oynaşmıştı,
albatrosun kanatlarını takmıştı yüreklerimiz
bir gün batımında hatırlıyor musun
batmıştık gırtlağa kadar aşkın içine?

kestane rengi saçların ve gün batımı
gök kızıl, yer kızıl, aksi gözlerimeydi saçalrının
gözlerim kızıl ...
buz dağları erirdi o vakit içimde.
ben, acizliğimi hissederken güneşi gece doğuran gülüşünde
sen, ceylan ürkekliğini sergiliyordun
henüz on yedideki yüreğinde.
biliyorum ikimizinde kalbi çok hızlı atıyordu ve benzimiz
batan gün renkli olmuştu aşk sarhoşu tenimizde.

başlamıştık birkaç gün bakışmalardan sonra.
sen kumru, ben peşinde deli dumrul!

ellerimiz tutuşunca iki cihan yanar sanıyorduk
ikimizde.
adı sendin artık her şeyin,
adı bendim güya her neyin,
yeşeren salkım söğütte.
kibirsiz bir tutku ve günah sevişmeler
kirlenmişti bir aşk ellerimizde.
günaha davet vakitlerde
önce utanç kayboldu aşkta
sonra usanç yeşerdi düşüncelerimizde.
nedensiz sorgulara başladın
kirletmiştik bir kere aşkı
ve temize çekmek için gelmiştim dizin dibine
bir alyans ellerimde.
uzanmıştı parmaklarına kırklamak için yaşananı
.......
kirlendikçe aşk, sen kibirlenmiştin
ve almıştı kalbinden beni çok sonradan
ne olduğunu öğrendiğim bir şeyler.
sessiz bir suskunluk ve kaçamak bakış.
işte o vakit yazıldı ayrılık nakış nakış.

kırık umutlar ve solgun hayaller artık vardı
ne sen sendın, ne de ben artık ben...
kimliksiz, ruhsatsız, hükümsüz bir sevda kalmıştı geriye
bir yalan, bir yılan.
bir gün baktım ki yoksun.
çekmiştin kendini geriye
ben kalmıştım aşkın ellerinde.
gün boyu hep güldüm kendimi kandırmak için.
ve gece çökünce karanlık
cehennem kaynadı beynimde, kezzaplar döküldü yüreğime.
sen yoktun yorgun sevdam,
ben yoktum artık hüzün diyarım,
sen yoktun...
yokluğunun sorgusu kaldı sadece
ellerimde.

yıllar geçti aradan ve bir telefon.
bu gece geliyorum
şehirler arası garda bekle.
yine bir albatros kuşunun kanatlarını taktım yureğime
ve havalandım okyanus ıklımınde
her gelen otobüse kılıtlendi gözlerim.
ama sen yoktun.
oylece uyuyakalmıştım bir bankın uzerınde.
yarı donuk açıldı sabaha gözlerım ve yıne yoktun
sadece yokluğun yine kalan bende.
...........
ben oylece yıkıp umut duvarlarını
yakıp sevınç gemılerını
yol aldım yalnızlığıma.
ve telefonuma bir mesaj
’ben dun gece geldım
sen uyuyordun. bu aşk bıtmışken neden uyandırayım’
işte o mesajınla uyanmıştım ,
bir aşk mahşere kadar uyuyakalmıştı.
yine bir gun batımı,
bir ayrılık renklı kızıl vakıtte.
işte o an anladım ihaneti
sonsuza kadar o vakit bittin bende.
ve son hatıra sana yazılan şiir ellerimde:
.................
hasret alevdenmiş cehennemin aksidir
gözlerin celladımdır, saçların boyna ilmek.
şaire ölüm iken, davulcuya manidir
aşk diyarında gelmeyen bir otobüs beklemek.

yol oldum, yok oldum yokluğunda sevgılı
acının dıyarında sessizdir tum bulbuller
sevgıyı emredıyor dort kıtabın da dili
dıkeni kalbe batar koklanınca guller.

bır gırdap benımkısı saf ateş, saf çileden
ayrılık fanusunda sevenlerin yureği
sevgılı vazgeçerse ayrılık hilesinden
yermiydi adem o yasaklı meyveyi

işte bir son daha bir hüzün çetelesi
eklenir tarihe bir kırık umut daha
ihanet deryasında yüreğin çığlık sesi
çıkar mı bu acıdan bilinmez ki sabaha.

sen çilekeş bir ömre beni salan y(ı)alansın
senden özge sevmedi ne etti isem gönlüm
canımı dikenli tele sarıp alansın
ben yanmaktan mutluyum, adı olsa da ölüm.