//ne kadar parçalanmış hayat varsa, sistem çarkını o kadar rahat döndürür
siz bilemezsiniz bizim oraları, orada acılar uyutularak büyütülür//


sokaklarında güneşin kesildiği yerde doğmuşum ben
solumuşum ceylanları vurulmuş kırların havasını
üzgün bakışlı melekler temizlemiş gövdemi
harmanlayıp toprakla sabrı
sessiz sakin belemiş

yüzümü de ayıpla örtmüşler o gün

kırk gün mezarı açık olurmuş loğusanın
şom ağızlı eco bibi göbeğimi keserken söylemiş
uğursuz, yine kız doğurdu demiş

gözleri sulusepken, çekilmiş annemin sütü
harlı ateşler yanmış yüreğinde
utanıyor gibiymiş ellerinin rengi
sütü çekilmiş ya, ondandır
yasaklar ve korkular emzirmiş beni

çalmış sesimi, özgürlüğe ve sevdaya zincir vuranlar
elini tutamadığım, yüzünü görmediğim çocukluğum
onların bacağında asılı kalmış

o günden beri tutsağım
nem almış her yanım

varoluşundan kopanlar, insanlığın doğasından uzaklaşanlar
ruhunu şeytana satıp, mahmuzlarını çağın karnına vuranlar
semerinde bin yıllık egemenlik taşıyan kahpe ruhlular
şu isyanıma mal olanlar, sübyan dedilerse de
ben hep isyan çiçeği dedim adıma

toz ve ahşap kokan beşiğim tanığımdır
annemin dilinde bazen Bosna’ydım
bazen de Hiroşima
ağıda dönmeye görsün ninnisi
yaralı kuşlar düşermiş yarasın sağaltmaya

siz yine de sormayın bana
belki kumlar arasında bir çakıl taşı
belki de iki damla gözyaşı
kimliğim, ışıksız evlerin gecesi kadar yorgun
adresim, unutulmuş bir düş kadar uzun

rengarenk çiçekler yeşertsem de düşlerimde
kağıttan gemiler yapıp, kürek çeksem de maviye
ben hep gözlerimde karanfil rengi bir özgürlük gizledim
sevdim ölesiye

hep uzaklardan seyrettim hayatı, adına kader dedim
kader ölümcülü oynarmış
bilemedim

tuttum yalnızlığın ellerinden, sokaklar dolusu çığlık biriktirdim
şimdi talan edilmiş hayattan arta kalan boşluk kadar
sessiz ve derinim


//siz bilemezsiniz beni
bende acılar simsiyah bir günde başlar//

Müsade Özdemir