İlişkin imkanlar,ı isyankar lisanla, hüsranın getirdiğini ..yalnızlığın götürdükleri ile karşılaştırmak istedim... Fİkrimi yitirmek amaçlı konuşmalarıma başlarken değil; bitirirken eski bir şiirimi paylaşacağım... Düşünceler içerisinde yok olmak ister gönül bazen... bazen de hiçbirşey düşünmemek, ama düşünmeye zorlayan kişiler vardır hayatımızda.. acı ve kederi sanki onlar ortaya çıkarmış sanırız... peşlerinden yürür gideriz bir de... hiç düşünmeden! özlem duyarak.. işte bu düşüncesizliktir düşündüğümüzde... Bir sevda yoksunu zamanlarımız olur hislerimiz yorgun fikirlerimiz kırılgan ama adımlarımız sert ve kararlıdır. bunu da şüphesiz düşünerek yaparız... Ne anlattım diye aldanırız bazen kelimelere... klişe ikilemlere dayanırız.. yüzümüzü görmek isteriz ayna da ayna bulamayız ortada... Hizasını yitirmiş bembeyaz bir kağıtta bir doğru gibi yönümüzü parmaklarımızla belirleriz... Gözlerde başlamaz şairin aşkı o aşk parmaklarda başlar.... Biz yalnızlıkla besleniriz mutluluk harcımız değildir... Okurken eseri kendimi hissettim. Ara sıra yoruldum içimden... bazen kırıldım.. inanmak zor güldüm bazen de yanılmalarıma... Üryana vuku bir ah ettim gönülden... Beklemek istemeden beklemeyi özlediğimi farkettim.... Üzüldüm her ben gibi... ama bir giz var eser de sır dolu bir giz..... ölürsek bedenimiz bir yere gömülür şüphesiz ama kalbimizin yeri kimsesizler kabristanlığıdır... Gİz e varmanın hicranıyla sırra gizimden diyorum... Tebrikler ediyorum

Sırra Gizimden

Kaç gece eskilttim haberin var mı ?
Vurguna aşina sevdan yüzünden
Bende ki bu bahd kara mı? ak mı?
Yakmışım kendimi senli hüzünden

Ben bir şairim ki yabancı kaldım
Düşe kalka gittim yolun düzünden
Sonunda direndim hesabı aldım
Geciktim ne var ki yazın güzünden

Kim diye bilir ki isyanım vardır
Bakma düşürmedim seni gözümden
Mezar dar olsada niyetim aktır
Bilki yok saymadım seni sözümden

Yazdım şiirimi senle derleyip
Kaçsanda fark etmez bulur izinden
Düşmüşüm yoluna aşığım deyip
Anlaki varasın sırra gizimden...

İSMAİL YILMAZ