şarkılar çınlıyor kulaklarımızda,

şiirler heceliyor gözlerimiz;

dua eder gibi açtığımız ellerimizde

kırıklarını biriktiriyor sadece düşlerimiz...



her aşkı yaşamak için

ve sonlandırmak için her hayatı,

onay veren şeytana inat

yağmur yağıyor yine gecede,

gözyaşlarımız ardına gizlenebilsin diye



kitaplar dolusu hayatlarımız olacak belki bizim,

mezarlar dolusu bedenlerimiz belki de;

ama kırıklar arttıkça anlıyoruz,

bulamayacağız aradığımızı bu yerlerde



mapushane sevdalığından değil deliliğimiz,

kötülüğümüzden de değil ya hani cesaretimiz,

işte belki bu yüzdendir

gitmek istediğimizde kendimizi engelleyişimiz...



karanlık yayılıyor gibi ruhumuza,

ve her saniye seyyar genelevler kuruluyor aklımıza,

ama bunlara rağmen iyi adamlarız ya

sırf o yüzden türküler söylüyoruz kadehlerimizi vurdukça



alkol duvarına vitesi boşalmış otobüs gibi giderken

biletli yolcumuz olmaya razı olanlar var diye

yalnız değiliz sanıyoruz,

oysa biz her sarhoşluktan yalnız ayılıyoruz



unutmadığımız çocuk halimiz kadar

istesek de unutamayacağımız büyüklüğümüz üstümüzde diye,

alnımıza bir bıçak dayıyoruz hergün,

yarın, ne değiştirecek kaderimizi?



derinin kokusunu almayan tabakçı kadar

kendimize alışmışız,dönüş yok artık;

bitecek rüyalarımız ve anlayacağız

hiçbir söz yaralamaz sessizlik kadar,

sessizlik ama kendi sessizliğimiz kadar...



.