BANLİYÖLER

Banliyöler insan taşıyor..
Tüm istasyonlar kalabalık,
Sonbahar güneşi yakıyor diğer tarafı üşüyen yüzümÜ.
ve kompartımana düşen gölge oyunları,
Yüce devletin her vagona itinayla yerleştirdiği ağlayan bebekler;
burnu sümüklü..

Zaten eski filmlerdeki gibi şehre bile inilmiyor artık.
Birtek seyyar satıcı bile yok bugün;
Modern çağın ’’bul karayı al parayı’cıları ’’ bile tatil ilan etmiş dünü,bugünü.
Hep fakirler yolda sanki ,
Ya da kendini sevgilisine hediye paketi gönderen,bayramlık giyimli
bakire tebessümlü ,tek günlük köy prensesleri;
Bal kabağına dönüşmemek için gündüz sevişiyorlar.

Vitaminsiz bakışlar köleliğin yorgunluğunu atamamışlar bedenlerinden.
Tüm orta yaşlı kadınların elinde çamaşır suyu kokusu,
Tozlu vagonda pırıl pırıl gidiyoruz.
İçlerinde en mutlusu hangisi diye düşünürken,
Eski günlerdeki gibi bir sigara yaksam diyorum manzaraya karşı,
bir yandan sert rüzgar yüzümü tokatlarken.
Ezanlar içime umut taşır mı?

Banliyö serserileri tüm fakirliklerini haykırıyorlar;
Ağızlarında en orjinal yarı burjuva küfürlerle.
Onları tanımayanları,ezenleri,sömürenleri,
Annelerinin günahı olmayan tüm orospu çocuklarını lanetliyorlar.

Yavaş yavaş deniz gözüküyor,Süreyya plajı..
Karşımdaki kızın walkman’inden cızırdayan,
’’isyan eden kalbimi bir an olsun sev yeter’’nağmeleri.
Denizin olmayan kokusu..
Duygularımda ben gibi nezle olmuş,yüreğini çekiyor.

Çok az bir yol daha kalıyor şimdi.
Sonra polonez bir öpücük,kederli bir gün batımı..

DEMİR FERHAT BİLAL. 10/2010