adını teslim alırken dilim
kalbime karabasan bir örtü olacağını bilemezdi/m

korunaklı dünyamın kırılan kapısından
buz gibi kuzey rüzgârlarının kucağında buldum kendimi
kaygan gecede tutunamayıp, bulandığım siyahlıktan
ağır, koyu bir karanlık sarılmıştı boynuma
bir fırça darbesiyle, çiçek kokularından uzak
tuvalde değişti kaldı manzara

duygu kırıntısı büyüdükçe büyümüştü içimde
kırpılmış uykuları soluyorken odam
akıl oynamıyordu yerinden

kendime tarifsizdim
tam huzura erecekken kalbim
kendi elleriyle
alevi tutmak için çabalıyordu

sen nerden çıktın da ansızın
ben takılıp ıslığının sesine
ayaklarım yola boyun eğip
göre göre yüz vurdum sonbahar/ın yüzüne

siyah gözlerinden dökülen ateşten korkmuyorum artık
arkanda tutuşan yeşil, çoktan bozkıra döndü
lâkin, görmesem de
hep bileceğim, geçmeyen bir sandık lekesi bıraktın sen ömrüme…



Hâdiye Kaptan

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir