Menekşelerde gözlerin
şarkılardaki isyan
Çalakalem kılıcımda kıvılcımlar
Yıldırımlara nefes aldırırım susarsam
kaç kardeşlerini vurdum
düsman
her kızdıgımda
dikilip önüne düşmanın
çocuklarını vurdum senin
düşmanım sana
bilsen ne hainim aslında
fırlatıp yere atarken beni
çok yürekler yaktım
yanı başımda senin


kelimelerin yandığına bakmayın ciğer parem
Bir kurt uyur kınımda
Elinde yalın kılıç
Göz ucuma bakıyor
Terör estirmek için
Bir yangın yeri yolların arşınladığım
Bulutlar koparacağım ağaç dallarından
Sislerden sağanak yağmurları
Çöllere indireceğim vahaları
Ellerinde yıldız tutan çocuklara selam


Efkar mektubu yazmadım
bir yüzün etmesede dört mevsimde dünya
Varsın sabrım gönül yarası sansın
kabuğun altında intikam olarak kalacaksın
Benden geriye



Bir yağmur geçen mavi yıllara
her yağmurki bir rahmet
sabr’ı sufi’ye
yüzlerin duvarlarda gölge
duvarlarında özlem usandı
Sessiz bir ezgiyi kucaklarken dünya
koşullar,mevsimler zaman ortasında
nihavend makamı zîn


bıçağım düştü kınından bilirmisin
kesecektim ipini dünyanın tam ortasından
Yolumun üstünde gül
koparmasam solacaktı
zehirler içmisim
nice katiliyim her şeyin
ben ne günler görmüşümde ölmemişim


Bir yağmur vakti kaybolurken yüzün sularda
günüme yine ışıklar doğdu
yaşamasam rüzgar üşütecekti geceyi
içimdeki ölümden korkmasın sevda


Ay odama girdi penceremden
yıldızlara komşu oldum
Deniz kokusuyla değdi yağmur ellerime
rüzgarı bekledim fırtına olmak için
gece yüzümü okşarken bir gitar
yarını gördüm rüyada
çocuklar gülüyordu
ellerini öperken


işçiler
paralarını alıp sanatlarını
bıraktılar duvarlarda
taşınılır emlaklar
her evde ayrı bir öykü yazılır
her evin bir odasında çocuklar
Binalar yükseldikçe uzaklaşır gökyüzü
kiminin penceresi daha yakındır,
kavga edilmez ama
U m u t duvarlarda


Kaç evin ışığı sönecek bu gece
Evin sönen son ışığı
daha az üzüyor kalanları,
binalar yükseldikçe
suladım sarmaşıkları sinsice
kaya dibinde
gökyüzüne çıkacaklar diye


Sen,
Yeniden doğduğunda haber ver
Beni hatırla ve inandır
Hayatın kavga olduğuna

Keman kılığında bir kedi,
Dinler yanlızlığı
çalsan çalınmaz,
dövsen ağlar belki...,
Kederleri duymaya,
soluyup tanımaya,
yaşayıp öldürmeye
gönderildim dünyaya.


bir yanım yalın kılıç sana
öfkemi doyurur her gece
zincirini kırdı aşk
üzerimde demirden perde
seni düşünürken içtiğim sigarayı
korkar kanser bile söndürmeye

ötenazim hadi biraz gayret
batır sarı oklarını içime içime
bu aşk süsü verilmiş bir cinayet
tam istediğim gibidir üzülme..

gördüklerim bildiklerim aynı
sustuklarım söylediklerim de
kaçışlarım tutulmalarım aynı
eski yalanlarla avunur muyum artık
değişir miyim döne döne
gün gelirde bir gün yenilir miyim
oyun bitti diye sevinirmiyim
pazara çıkmış ipliğim
o kadar yokum ki görmüyorlar
kalbim susmuşlar yeri
kuşlar artık korkup kaçmıyorlar benden