beni bilirsin
gidenlerin ardından şiir yazamıyorum
saatler güne küstü diye
oruç bozamıyorum
oysa bırakmıyor hayat beni
geçip gidecegim Tanrı’ya
emaneti teslim etmeye
olmasada ben seviyorum O’nu

seni beklerken
kan içtiğim akşamları kimseye sormadım
kaç kelebek yanımdan geçti
kaç kırlangıç yaraladım soluğumda duymadım
sadece rüzgarlara konuşabiliyorum
bırakın beni yarı yolda inmek istiyorum
yüzün ve gülüşün tam aklımdayken
birde gerçektendi söylemek isterim
söylediğimiz, yaşadığımız her şey
buruktu belki ama gerçekti

rüya degildi
asla pişman değilim
acıda olsa kazanılmıştı
tüm o akşamlar o sabahlar

göz yaşı olmasa neye yarardı
hiç çekinmeden bırak gözlerini bende
yeşilce yanlarıma seril
belkide cevapsız değildi o sorular
kaf dağında anka kuşu
yolunu kaybeden kırmızı sapkalı kıza
yardım eden kurtlar hain değildi
belkide buluşacağız o dagın ardında
belkide, belkide değil
belkide bütün hikayelerde kavuşan birileri olacak

ama hep bir yerlerde
beklerken bulacaksın beni
bir ışık olarak kalacağım yollarda
yada çalmak için gecelerini alaca karanlıklardan


yada soğuk akşamlarını ısıtmak için
odun olacağım sobalarda
senden geriye kalan bir ışığım artık dünyada
parlayacağım her gün atımında tepende
eger dışarı çıkmak istersen bir yangında



ışığım
ben sana
aşığım