Ben bir şiir olsam
Tutunamaz, düşerdim yokluğundan
Ki yokluğun
Bir adımlık ölüme aşiyan


El sürülmemiş köhne kalemler
Kıyısı yosun bağlamış mavi sarraf gözler
Dili kement kesilmiş usulsüz şairler
Nükteli bir yemin bilmiş adımı
Oysa ben zift karası gecelere
Nakkarlığımla nam salıp
Binlerce yıldızı yere serdim
Öylesi toprağa serptim işte
Ki şimdi inkar/iftihar vakti
Söyleyin hadi;
Kaç şair benle bileyip kalemini
Bir yıldız geçirmedi zimmetine
Kaç aşık yol bilip satırlarımın demini
Yıldızlardan örmedi sevdiğinin yemenisini
Söyleyin ey ahali
Kaç aşk gölge edindi sinemi
Kaç aşık gölgesiz kahreyledi kendini

Ben bir şiir olsam
Bıkar bıkar uslanmazdım kendimden
Ki uslanmak
Delişmen bir çocukken


Henüz kimse yokken
Yani kimsesizlik kimseleri vurmamış
Kimseler kimseleri aşk uğruna heba etmezken
Bir bedenin bed’inden varsıl bir kuraklık yarattım
Adını adağım bilip,içime attım
İçimden öyle korktum ki
İçten içe içime sırnaştım
İçimle yattım,içimle kalktım
Her aşka bir miktar içimle baktım
Tanrı’m içime ne denli yabandım



Ben bir şiir olsam
Her yalnızlık sana soluklanırdım
Ki soluklanmak
Adımı anar,korkardım



Ben bir yokluktan arzdım adına
Büsbütün eksiltmediğin varlığınla
Sen koca bir dünyaydın bana
Binlerce Tanrı ağırladım medeniyetimde
Binlerce gün serildim gökyüzüne
Kimi ressamın eli kimi şairin diliyle
Ama illa ki gözleriyle
Fetva niyetine çekildiğim her aşkta
Ben yine yitirdiğimiz bize hatır saydım

Ama dünden bugüne binlerce yitime ev sahipliği etmişken
En büyük yitime örtülü bir öznede vardım.
Adın şimdi her haliyle yarım.
Açık seçik yitim her yanım.


Ve ben bir şiir olsam
Akrebin yelkovandan habersiz ırzıma geçtiği her anda
Her ölüme adını kazırdım
İntihar eden onca şair varken ortalık yerde
Ve intihara meyilden uçurum kesilmişken her satır
İlla ki ölüm ilişecekti gövdene
Ve illa ki bedevi bir şiir okunacaktı son nefesinde.