Bıkmadan usanmadan her gün siteye eklenen yüzlerce şekerleme dörtlüğü, manzume, üçüncü sınıf mani ve koşmalar'dan sonra; buluşlarıyla, yeni söyleyişleriyle toplumsal göndermeleri ve zengin çağrışımlarıyla 'beni oku' diyen bir şiire rastlamak ne güzel!
*
"
Kalbin ki kentin ortasında kadim bir konaktır" Ben de eklemek isterdim peşine: 'Yalnızlığın bahçesinde'.
*
Necatigil diyor ki: "Şiir kültürü diye de bir şey vardır." (Bile/Yazdı'dan)

Evet bu "şiir kültürü" hem okuyanlar için gerekli hem de yazanlar için. Şairimiz, Türk Şiirinin gelişimini biliyor, en azından son yirmi yıldaki serüvenini. Şiir bilgisi, ortaokul-lise kitaplarındaki bilgilerle sınırlı değil.
*
Eskiden etini kessen yenirdi bu dünyanın
Tiril ay şafakları. Alnı ak kışları
Ve kirazların haziranı vardı. Toplandı
*
Ne güzel bir anlatım. 60'lı yılların ortaları, çocuktum. Memlekette kiraz zamanı Dümelli Köyüne götürürdü babaannem.
Şimdi kaldı mı o kiraz şenlikleri? Suyu azalan çay, kuru arklar, apartman olan bahçeler...
*

Nükleer toplarla taşak geçen **lar
Duvarları yıkıp biri birinin diğeri oldular
Yeryüzünde yok yere çıbanlar
Çıngarlar çıkardılar
Murdar şarkılardan sonra sokaklar
Kanına giren kavgadan tepetaklaktılar
Penisilinden kötürüm kalan çocuklar
Hayatla serüvenler arasında kararsızdılar
----------
"Çok çiğ çağ" demişti Necatigil belki kırk yıl önceden. İyi ki bugünleri görmedi.

"Penisilinden kötürüm kalan çocuklar"

Ve gecikillen aşılarda çocuk felci olan yetimler...
**
Nükleer toplarla taşak geçen **lar"

Bu dize, nedense aklıma Can Yücel'in Sevgi Duvarı şiirini düşürdü: " Yalnızlığım benim sidikli kontesim /
Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi"
*
"Konturları koyu mürekkep(ler)le çizilen hayat"

Burada küçük bir öneri: Sözcükleri, olabildiğince tekil halinde kullanmakta yarar var. (Ler-lar) çoğul eki, fazlalaştıkça, şiirde mani havası yaratabilir. Tekil/çoğul dengesini gözetmekte yarar var.
(Konturları koyu mürekkeple çizilen hayat) Daha rahat bir söyleyiş gibi.
*
"Aşktan ve bu allahsız dünyadan"

Yeryüzündeki akıllara ziyan adaletsizliğe ve uçurum yaşantılara isyanınıza sözüm yok ama "allahsız dünya", sanki biraz 'sokak ağzı' olmuş. Şiirin genel üslubuna bakıldığında, daha naif, ince bir eleştiri beklerdim.
Allah'sız olan dünya mı, insanlar mı? Daha doğrusu özellikle 80'den sonra Vicdanı'nı hızla yitiren kalabalıklar mı?
Değerli romancımız Mehmet Eroğlu, bir söyleşisinde demişti:
"Toplum olarak merhameti yeniden keşfetmemiz lazım."
Vicdanın, merhametin olmadığı yerde; ne adalet olur ne de toplumsal barış. Dinden konuşmak da zorlaşır elbette.
Din, sadece siyasete ve ticarete malzeme yapılmaya başlanır. Son on yıllardır ülkemizde uygulandığı üzere.
Bu dizeyi belki şöyle :"Aşktan ve bezirgân dünyadan" ...gibi (benzeri bir şey) kurmak... Daha mı iyi olurdu?
*


Sırası ya
O hesabın içinden
(Bu) sözlerle geçen
Söz vermiş bir atlıymışım ben. Hepsi( bu)
Nalkıran asfaltlarda atına bile söz geçiremeyen…

*
Bu bölümde iki kez "bu" kullanılmış. Aynı sözcüklerin (sıfatların, bağlaç ya da eklerin) tekrarından kaçınmalı şair.
'Bu sözler' yerine farklı bir şey. Bu değil de, belki 'kamçılı sözler' gibi bir şey. Hani altta "atlıymışım ben' diyor ya.

*
Dünya
Düşleriyle dokunup
Dişleriyle ısıran aşk gibi bir eylülü bıçaklamıştır
*
"Nalkıran asfaltlarda atına bile söz geçiremeyen… "

Ve Dünyaya söz geçiremeyen, modern zamanlarda bir Don Kişot kalbi...

" Hay bin kunduz! "