Bir yaklaşım kadar tedbirli, ve tersine
teskin edilmiş bir arzu gibi tedirginim. Yırtılmış tenim
ve organsız bedenimle işaretler ihraç ediyorum,
bulunmak için. Beni hayat, hatalı bir örnek sayıp atlıyor
:
Tebessümü toprağa düşüren bir nicedir ki,
kör kalan kalbim yolunu kollarıyla buluyor.
Ve bilincim, o müsrif obruk, beni intikam alır gibi
içine çekip, cebren şunları söyletiyor;
kibrin dumanlı vadisinde dünya düzdür, orada
hem her şey, hem de bir şey aynı anda olunur.

Sonra sentetik ilgilerden doğma,
köpüklü dev bir dalga, o yalnız kalınan kuleye ulaşıyor,
ve kapsülü andıran failleri, hasarlı hatırlayışlarla dolu
duvarları, karanlıkta saklanan kararlı duyguları,
ve duyulmaz sanılan sayhayı yutuyor.

Sonra benden bile acayip, tutkulu ucubelerle
yıkımı tamamlanmış bir enkazın içinde
kendimizi arıyoruz. Bunu yapanlar alışkındır,
o emre amadeyi bulmaya.

Sonra, deniz atlaslarının insanı ferahlatan
o mavi boşluğu bitiyor, ve karalar birbirine yaklaşıyor
ve biz, konuşacak kadar ayık olanlar, olanlardan
sallantılı anlamlar çıkarıyoruz, kırık faylar gibi.
Sonra, bir düşe dair düş görmenin, müstehcen
ve acıklı ayrıntıları içinde sarhoş, gerçek insanlar
kolayca kanıyor bunlara. Ve kanadığı yerde arıyor
yarasını. Oysa birbirini hep altında bulan, üsttekiler,
yani sadakasına dua uydurmayı bilenler, biliyor
başa çıkmanın yolu baştan çıkmaktır. Sonra,
bir şimdiki zaman zinası olarak, azan
benlliğimle ben, medeni bir durum inşa ederek
uğursuz bir huzur peydahlıyoruz. Sonra, bazı başkaları
edepli gerekçelerin uçarı cilvesiyle, bizi taklit ediyor.

Sonra, bir araya geldiğinde pratiği pataklayanlar,
parçada bütünü bulamayınca, bütünü parçalayanlar,
aklı başındalar, başına gelince altına sıçanlar,
ve daha bissürü şey, şey olmaktan çıkıyor
ve bir farz-ı kifaye başlıyor.

Kırbacı bir fitil gibi tutuşan ahlak, ve onu tutan el,
elden ele geçer, ve bu kambur debdebede biri ben’i siler.
Küf gibi yüklüdür çünkü, silinmezse, kitabın ortasına siner.
İşte o zaman, tam da o zaman, sinesi olan şeylerin
dekoltesi düşer, düşten.

2322bin26İst.