Yalnızlığa yalnızken bile; onu bütünüyle tanımlayabileceğim, üstüne jilet gibi oturtabileceğim, hani kollarının sarkmayacağı, paçalarının çekmeyeceği türden, varlığını her gün bir önceki günden daha daha şiddetli hissettirip duyumsatmasına rağmen, lügatımda onu tam anlamıyla karşılayıp öykünebileceğim cümlelerim kısıtlı...

İçsellik var evet, sisli ağdalı bir şeylerin altında çöken kımıl kımıl şeyler ama dokunamıyorsun. Kar tanesi gibi elinde eriyip gidiyor hemen ama bunu alışkanlık haline getirdiğinde parmakların uyuşur değil mi? 

Yalnızlık boş sandalyenin gıcırdayan sesinden ya da penceredeki rüzgãrın uğultusundan çok, donmak, uyuşmak ve dokunamamaktır. Dokunursan zaten üşümezsin, etkileşimin ve çekimin olduğu yerde yalnızlıktan bahsedemeyiz tam olarak...çok acayip bi şey ya bu yalnızlık!:) 

Kim demişti "yalnızken bile yalnız değilim" ya da "gölgem varken bile yalnız değilim" diye...yine üç aşağı beş yukarı bu söylemler içimize su serpiyor, rahatlatıyor.

Huzursuzluğumuzun asıl nedeni, onun ve bizi huzursuz eden birçok şeyin belirsiz tamlama oluşlarından kaynaklıdır. Belirsizlik, muallakta kalmak insanı yer bitirir.

Biz netlik kazanmak istiyoruz. Dokunamadığın, hissini alamadığın, sesini duyamadığın şeylere tahammülümüz yok. Burda kafamdaki seslerle beraberim. Bak görüyor musun tek kişi şu an bunları düşünüp yazıyor ama içgüdüsel bir dürtü ona ısrarla "biz" diye söylettiriyor. Çok enteresan değil mi? Ama belki de bu girişimimin arkasında yatan itki; var olan bir yalnızlığı inatla elimin tersiyle itip, karşı koymamdan kaynaklı da olabilir. Kabullenememe, hani yine huzursuz eden o dokunamadığın yapışkan şeyler var ya, onları görmezden gelme, kuyruklu gölgene yeni kuyruklar ekleme ve uzay boşluğuna gönderme uğraşı...Uzağa daha uzağa iteleme...Onlar önden gitsinler önce bir, olmadı sonra biz de peşlerine takılır gideriz:)

Ha bu arada unutmadan söylim; "Geçmişin de bir geçmişi olduğunu bilenler" çok iyi bir imge, çok zekice...burda parantez açıp şunu da belirtmek istiyorum. Geçmiş; geçmemiş bir zaman kipiyle sürekli kendini hatırlatıp, her Allah'ın günü belleği tazeleyip durursa, ektiği çiçekleri sularsa, adından geçmiş diye söz edebilir miyiz? Geçmiş; aslında hiçbir zaman geçmeyen, bugünlerden ve meçhul yarınlardan daha çok tutunalası, daha çok dokunalası, daha gerçekçi bir zaman aralığıdır ya da paralel geçişidir insanın bana sorarsan. 

İnsan böyle bazen çeyizlik sandık gibi içini açıp havalandırmak istiyor. 

Teşekkürler A.Y Borke.

Bide bunların dönek olanları var ya…
Alnından öperim



Erkek gibidirler ama değildirler
Kadın gibidirler ama değildirler

Enel Habibi diyerek her yerin ırzına geçerler
Ne kız çocukları kalır
Ne oğlan çocukları
Ne de canıncım dilsiz var oluş kardeşlerimiz
Onlara helal celi ahaliye haramdır katletmek

————
Canlı kanlı hepsin çiğ çiğ yene zebanilerle 😶🌫

Ölüm de burası
Cehennem de burası
Açıp
kalplerine bakabilenlere
Amenna Sadakallahülazim

Hepce sonsuzca koşulsuzca sevgimle


Saçıma yüzüme sürdüm şiiri
Ölürsem sen kokusu;
üzerimde her zaman büyüsün diye diye









🙆🏼♀🤍✨🪞🤍

Believe-TülA(y)slan tarafından 25.10.2025 08:03:37 zamanında düzenlenmiştir.