Tesirli bir resmi olmayan, resmi insanlar
beni, biz diye başlayan curcunada israf ettiler.
Şimdi sermayesi halka açık bir söz gibi
dilden dile dolaştığına kahrediyorlar. O bizin içinde
konuşmayanı, tahriş ve tedhiş ederek:

I

Reçetesiz temin edilen
ve ayartılı batıl örtülerle kalbi köre çeviren,
seyyar sesler ve sus paylarıyla dolu şey
bizdir. Musallat olduğu yer
kimsesizliğimizdir.

Sinsi bir müfredatla kendini
ikramiye olarak dağıtan, ve vergisini toplarken
kılıcını yanında taşıyan biz,
yanıltıcı yakınlıklar içinde, içinde
kezzap gibi yakıcı hastalıklı bir maliye taşır.

Oyun yüzüyle, anların aynasına bakarken
bilir elbette, hangi ayaklarla nereye gittiğini.
Bütün mukaddes bahçeleri çiğnemeye hazırdır.
Yeter ki, yettiğine inansın.

II

Buna rağmen, ben
o kırklanmış parantezde bir çatlak bulup
cümlenin içine sızar.

İçine düştüğü boşlukta ay olmaktan,
mücevher kutusunda dünyayı taşımaktan,
düşmemesini arzulayan dudakları
duraklarda bekleyen evine düşkünlerle
ağız birliği yapmaktan, trapeze çıkan bilinciyle
yasa ve yasaya takla attırmaktan
ve o içi boş bollukta boğulmaktan
mutludur.

2742bin26İst.