Eylül öncesiydi
yaza öykünen gülüşü
sarıydı dökülen nağmeler
toplarken sokaklardan sözü…


yıl sevdadan yanaydı
bir rüzgâr esiyordu ki aklı başında
şişirip göğsünde ertelenmeyen hüzünleri
dolayıp ellerini şarkıların saçına
ve unutulmamak adına çaldı eski taş plak
devri yarımda;


“senden ayrı yaşayamam
çünkü çok sevdim seni”

…
ne zaman kendiyle dertleşse susardı ılık nefesi
yağmurun elleri yıkardı yüzünü uzun uzun
selden kalan izlerdi çamur artığı acı
tozlu perdelerden silkelenirdi hatırı sayılır güfteler
döndükçe içine içine batardı pikabın iğnesi
kadındı adı ve dikti notalar
tiz sesten uzak ağır başlı tonla çalardı zamanı
ne saraylı ne avam olmaktı
kadın yaşamak.


saçlarına karışan bir tutam sevdaydı savrulduğu hayat
iki satırlık mektuptu düşleri
kendine sunduğu kadardı saltanat
gümüşü kararmış maşrapadan içerdi geçmişi
okuduğu dudaktı ağzının mührünü açan
o gün bu gün dökülür dilinden sağanak sağanak…


…
göğsüne yatar
gecenin boynundan öptüğü sabahlara uyanan
iki tepenin arasından kalandı güneş
titreyen teninde çarparda aşk
ve ne güzeldir özleme başını yaslamak.


ne geçmişi düşünür ömür ne kalanı
an’a döner yüzünü
güneşin göğsünde iki ayçiçeği…


dökerken bütün karalı yerlerini yıllara inat
bir şarkı nakaratıdır yazgı alnında taşıdığı…




Neslihan YAZICILAR

Fot. Neslihan Yazıcılar.