Masalın bir gün romana dökülen yollardan uzak düşmesini dileyerek başlamak istiyorum. Dün okuduğum vakit "masal" kelimesi üzmüştü yüreğimi büküp boynumu gitmiştim. Şimdi biraz cesurum şiire karşı sanırım..
Ve inanıyorum ki kalem bunu kullanırken de içlenmiştir. Kolay değildir gerçeğe teslimiyet ama yine de şiir güzelleştiriyor her şeyi. Ağrı da olsa sancı da olsa şiirse mevzu her şey kendine ters. En gülen de ağlıyordur en ağlayan da gülüyordur komediden farklı olan tek taraf ise her iki durumda da hüznün olmasıdır..


İşte her şeyden gidilir de bir ona demir ömürlüktür..


Şehr-i saadet...

İstanbul'u konuşmak.

Bunu söylediğim için kendimi kötü hissediyorum ama ilk dizelerde görüyoruz sebebini. Huzurdur bu şehir her felaketiyle her fırtınasıyla..Şehri anlatmanın manası yok ki zaten şiir bu şehrin rengi. Mavi gibi olsa da şiirin adından konuşan tek kelime kafî...


" mavi' ye damlayan kan "...


" eski zaman şarkıları - matem - yakamoz - sur - zindan "

Ve bunların kilit sözcüğü ;

" susmayan söz "

Bu ifadelere bazen imge deniyor ben pek o kelimede değilim tanımıyorum ve diretiyorum da anlamayayım diye çünkü şiirde sihri bozuyor bu ifade.

Teknik elbet mühimdir şiir diyeceksek ve ağır aksak yürümeyi öğrenmeye çalışır gibi görünmemelidir hiçbir dize ama bu olduğunda da tekniğin adı kalemde hiçbir anlam taşımayacaktır . Yüreğin sarhoşken attığı hiçbir adım eksikli değildir çünkü ya da yönsüz . Görmez ki taşı , çakılı , kumu, pimi..

" Şiir dediğimiz kainatın tek ayık gerçeği "

dir çünkü...


Şiiri defalarca okumamın sonucu anladığımı düşünüyorum ve şu anlattıklarımın hepsini ta ilk girişte görüyorum. Şiirin tamamında kaleme has notaları dinledim. Kullanılan kelimelerin zenginliği, yer yer pekiştirme durumları, betimlemeler...


Ve en güzeli de,


" tekil görünülmesi...Kalemin kendini okurun boğulmasına sebep olabilecek durumda tekrar etmeyip kendine öz , kendine has tünel geçidini izletmesi..."


Hep dingindir bu sayfa, düşen her harf bulatların selamı ile kuşanmıştır ama taşıdığının adı ne olursa olsun sızlatmaz bağrı..Hafiften baş eğip suskuya yol açılımı...


Misal,

"ne vakit..."

bu ifade güçlü bir duruştur. Bir de şiirde kullanım ' larına bakınca "vişne lekesi" nin ağırlığını alıyor üstümüzden. Pekiştirilen hüzün olsa gerek ki çığ'lar düşmedi omuzlarıma...

Bu ifadeye çok takıldım dikkatimi çeker hep çünkü yakışmadığı durumlarda görünüldüğünde hemen bağırır "alın beni buradan" diye..

Çığlık kuşanmaz harf noktaları susmayı biliyorsan gelirim der her bir baharı..Boran bilmez buraların tozu 4 dönem ılıktır rüzgarı..

Şiirde olduğu gibi...


Bazı takıldığım yerler de oldu hani yarım kaldım sandım ama sonra uzun uzun okuyunca ve hızlı- yavaş , sesli- sessiz düşününce çok da takılmamam gerektiğini gördüm.

Hani şiirde, serbestte özellikle ayrı bir ahenk olmalıdır ya harflerin bütünleşmelerinde işte burada bunu şiirin kokusunda hissettim görüntüden ziyade. Temanın güçlü işlenişine veriyorum bunu ya da,

" sahil entarili kadınlar "

-a

belki de izleyen çıplak gözlerin azizeliklerine...



Kuralsızlığın adı diye bilinip de her adımın kurala nazaran bin düzen süzümü gerektiren serbestin adıydı işte sayfa..


Çok daha iyilerini okuyup görmeyi dileyerek ayrılacağım sayfadan.


Her daim sevgiyle

Ve ,


Şiirce...