kızar kükrerim ateşten lâv
atarım kendimi geceye lâl
azgındır denizim çoğu zaman
kasırgalara salar gemimi
bulurum bir dalgakıran
sonra, sâkin koya koşarım

en sevdâlı âşık ben
severim sevilirim, dağlar oynar yerinden
ayrılık koyarım araya birden
derdinden inler, leyla’ya dönerim

sokaklar, caddeler benim
dolaşırım şehir şehir
bazen kıtaları aşarım
ağlayan nar, gülen ayva benim

ne akşamlar yaşarım
çoğu çıkmaz sabaha
hangi yola koşsam
herbiri sürer çıkmaza
durmadan kanar kapanmaz yaralarım

tövbeler ederim bin kez sevmeye
dönerim tövbe tutmaz dilim
olurum deli divâne / gene

haraptır gönlüm hep virâne
aşklar yaşarım sığmaz enginlere
ırmaklar olur, sel gibi taşarım

romanlardakine benzer hayatım
yaşanmışlığım sırdır / hep bir gizi vardır
bazen mayısı kondururum dudağıma
demirbaştır, bekler eylül / öper gözlerimi
çözer, verir ellerime hüzün denklerini

cenneti ararken gözlerim
cehennemi bulurum
dağa taşa vururum kendimi
açar bir tenhalık, öyle el gibi
kuru bir bozkırdır çoğunlukla yolum

bazen çocuk, bazen büyük
bazen akıllı, bazen deliyim
nasıl istersem, öyle savururum kendimi

bütün renkler benimdir
hangi rengi istersem, çala kaşık vururum
hüzünlü siyah yatar aklıma çoğu zaman

kızarım kadere, dünya hâline kızarım
akıllı deliyi oynarım ki, başka türlü bakamam
bu delirmiş manzaraya
farazi korkular adak salar köklerini toprağa

çocukluğumun gözlerinde salınırken
annemin elleridir en güvendiğim
sevdiğimde babamın gözlerini ararım
salıncak kurar sallanırım
çocukluğumun bahçesinde/n
çıkmak istemem
içimdeki çocuk çıkıp gider diye korkarım

sanmayın ki yaşarım
kalem benim, kâğıt benim, rol benim
çalar çalar oynarım
işim bu benim / şiiryazarım


Hâdiye Kaptan

c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.