Zamanlarının büyük bir kısmını para kazanmak ve saklamakla geçiren insanlar sonunda, en çok istediklerinin satın alınamayacak şeyler olduğunu anlarlar.
Paylaş
Ağlayan bir çocuğun acısından koptuk yanı başımızda yığınla hüzün…
Biz bilirdik umut dağıtan sabahlara uyanmayı unuttuk akşama doğru geçmişimizi O çocuk ki bizden izler taşıdı biraz ana yüreğine özlemdi yaktığı ağıt ve az birazda gitmiş bir babaya beddua Doğduğuna isyan eder miydi insan oyunlara nefretle bakar mıydı saklambaç çağındaki bir çocuk
Oldu işte olmaz denilen şeyler dünya hep maketlerdeki gibi masum değildi fezadan göründüğü kadar da uzak değildi yaşam avucumuzun içinde patlayacakmışçasına beklerdi en zayıf kalmışlığımızı
Varoşların dilinde konuşan insan eğer ki karıncaya bile oğul gözüyle bakıyorsa ayak ucuyla basıyorsa acımanın toprağına ve bir ekmeği bölüyorsa katık edip ye diyorsa ey tanrının misafiri ye içinde göğe uzanan bir boy doğrulur ve yeniden doğar insanlığının üstüne
Acısından koptuk ağlayan bir çocuğun saçlarımızdan döküldü öksüzlüğün rengi bilirdik ki umut maviye kokardı hep sevgikırmızımsı bir gerçekliğe… Ama gökyüzü açık değildi bazı günler mavi uzaklarda kalır ve sevgi ne kadar kırmızı olsa da ateş önce kuru dalları yakardı sevgisizliğin rengi siyaha çalardı sonunda…
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Ateş önce kuru dalları yakar şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Ateş önce kuru dalları yakar şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
sen; durağanlığından kurtulduğunda doğmuştu güneş durağında Ağlaman da bundandır. Doğdun. ilk soğuk nefesle birlikte düşer korku içine. kurtulmuştur göbek bağından irem bağlarına.
Canına karışacak artık gördüğün-duyduğun sesin soluğun. yanında yörende yol yordam yol verecek herşey-kanına girecek.
ahhh be nevzat....nasıl çocuk taraflarımızı ezdi şiir...düştük kanadık, kanadık ağladık şiirde...
satırlara , şiirlere sığmaz ya gerçekler...okuyunca hikaye gibi gelmekte...
her yüreğin bir öksüz tarafı, her çocukluğun bir özleyeni olduğu gibi bir gerçektir içimizde hep bize yön veren bir çocuğun olduğu...işte o sevgisiz kalırsa....!!!!!
bu arada biraz yokum demişsin nevzat...elbette ki önce iş...önce özel hayat...lakin özletme bu dost sesi...
ve masal değildi yaşamak hiç bir anka dirilmeyecekti belki o küllerden
bu sayfaya artık ne için geldiğimi biliyorum..ve ne alıp gittiğimi
selam saygı şaire