Küçük bir çocukken henüz

Büyürdü gözümüzde hayat

Bir türlü geçmezdi gün / saat…

Büyük olmak ! / Ne zaman gelecek di ?


Koşarken var hızımızla

Görmeden geçtik, güzelim bahçelerimizi !

Söylenmemiş şarkılarımız vardı oysa

Cümleler / kaldı yarım yamalak

Büyük yenildik

Sükûn eden zamana !


Kısalmışken şimdi hayat ;

Yine büyüyor gözümüzde her şey

Telâşlı yalnızlğımızda !

Ahh…! Nasıl tamamlanır, yarım kalmış onca şey ?


Hergün ; belki son diyerek kuşkuyla

Yeni güne merhaba demek !

Yazın telâşında iken daha

Ölüm kokan hâzâna nasıl geldik ?


Orman nefesini tüketmişken ;

Dalımızdaki cılız filiz

Ömür günümüzde / çiçeğe yetişemeyecek !

Geceler bürünmüş çehremize

Yarı uyur yarı uyanık

Artık son vakit / son kapıdayız

Çok şeyi , sevmeye geç kaldık !

Destur bilmeyen ölümün elleri

Başımızda / okşar gümüş tellerimizi

Kim kucaklamak ister ki ölümü ?

Ahh…! Silinebilseydi güz izleri


Dinle çocuk !

Benim düşlerimin rengi siyah

Hayat kurşunları çizdi rengini

Aşılmaz duvarlar var önünde

Koyulaşır rengi gitgide /gitgide…

Çâresi yok / Çabalamaya dermânım yok !

Sevinçlerini, sebil dağıtma / Zulanda sakla çocuk

Gün gelip lâzım olduğunda

Çıkarıp harcarsın, hüznüne katık

Ya da benim gibi ararsın böyle !


Eylülü düşürme soluğuna

Bir kez bile / Bahçende güz gülleri derme !

Buzlar oluşur bazen ; kırılır bir zaman sonra

Akan su yoğunluğuna aldırma !

Hep, mayıs konsun dudağına….


(…..şimdiki aklım olsaydı ; bırakmazdım hiç baharın ellerini…)


Hâdiye Kaptan
c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir




MAYIS KONSUN DUDAĞINA adlı kitabımdan