Ne bir sitem bırak arkanda, ne acı bir ah,
Sözün bitti be kadın, giden asil kalmalı.
Karanlık üstümüze gelse de her sabah,
Gölgede yürüyenler, dürüst kalmalı.

Yargılamak kolaydır, suçlamak en hafifi,
Ağır olan, bu yükü gizlice taşımak.
Biz seninle konuşurduk o görünmez dili,
Benim payıma düştü o dille yaşamak.

Yok olup bitti diyerek gidiyorsun ya,
O gizli emeklerle ben bu bağı kurdum.
Zarar gelmesin diye o örselenen dünyana,
Herkesin sustuğu yerde ben siper oldum.

Gönül yıkıp geçmek, mert adamın işi değil,
Giderken arkamda tek bir iz bırakmam.
"Beni arkadan vurdu" diyen o haksız dile,
Kendi gizli ahımla tek leke bulaştırmam.

Zaman her şeyi ortaya döktüğü bir gün,
Sadece ikimizin bildiği kelimeler kalacak.
Dünyanın gürültüsü tamamen bittiği gün,
Sana bıraktığım bu sessiz insanlık kalacak.

Mağrur adımlarla yürü şimdi kendi yoluna,
Ben o şifreli sayfalarda hep ak kalacağım.
Sen bitti sanıp da arkana bakmasan da,
Sırf sen bilme diye, ben ’insan’ kalacağım.

Tamer Karakaş
31.08.2026