Öyle bir zamanda gel ki sevgilim,
Hafta sonu yağmuru bastırmış olsun kentin üstüne,
Tramvaylar boşalmış, gazete satıcıları çekilmiş olsun köşelerine.
Cebimde son bir sigaram kalmış olsun tam da,
İçimdeki bütün umutlar sıradan bir yorgunluğa teslimken...
​
Çay bardağındaki o son yudum soğumadan çık gel,
Tam da deniz kıyısında bir tahta sandalyeye çökmüşken ben.
Ne bir laf et ne de özrünü dile getirmeye çalış;
Sadece otur karşıma, mendilini çıkar cebinden,
Sanki dün ayrılmışız gibi bak yüzüme usulca...
​
Öyle bir zamanda gel ki,
Ne baharın o şımarık sevinci olsun havada
Ne de kışın o çekilmez amansız ayazı.
Bir sonbahar ikindisi olsun, saat tam beşi çeyrek geçe,
İnsanların işten dönüp kendi kabuklarına çekildiği o arada...
​
Bütün kapıları kapatmış olayım yalnızlığın üzerine,
Artık kimseden bir haber beklemez olsun bu yorgun yürek.
Tam da ’her şey bitti, buraya kadarmış’ dediğim o saniyede,
Ayak seslerin duyulsun merdivenin o eski basamaklarında,
Bir anahtar tıkırtısı gibi düş gecemin ortasına...

Süslü kelimeler getirme sakın yanında,
Şiirlerden çalıntı fiyakalı cümleler kurma bana.
’Yoruldum’ de sadece, ’sana geldim’ de, yeter.
Ceketini as o çiviye, ayaklarını uzat sobaya doğru,
Biz seninle en çok susarak anlaşırdık zaten...

Öyle bir zamanda gel ki,
Kentin bütün caddeleri birbirine benzesin sıkıntıdan.
Meyhanelerin kepenkleri insin birer birer,
Garsonlar masaları toplamaya başlasın sandalye tıkırtılarıyla,
Ve benim gidecek tek bir sığınağım bile kalmamış olsun...
​
Kaç zamandır kapalı duran o eski pencereyi açarsın,
İçeriye deniz kokusu dolar, taze bir rüzgâr eser.
Hiçbir şey konuşmayız belki saatlerce,
Bir sen bakarsın dışarıdaki o gri bulutlara,
Bir ben bakarım senin o hiç değişmeyen mahcup yüzüne...

Ne çok erken gelip hevesimi kursağımda bırak
Ne de öyle geç kal ki iş işten geçmiş olsun.
Tam vakti olsun vuslatın, tam da o kırılma anı;
Toprağın tam kurumak üzereyken yağmura kavuşması gibi,
Bir çocuk ıslığı gibi neşeli ve hesapsız...
​
Sokak lambaları birer birer yanarken kentin kuytularında,
Gölgen düşsün odanın o eski, sararmış duvarına.
’İşte geldi’ diyebileyim içimden, ’zamanı tamamlandı ömrün.’
Başka hiçbir mucizeye gerek kalmasın bu fani dünyada,
Senin varlığın yetsin bütün eksik kalan yanlarıma...
​
Öyle bir zamanda gel ki sevgilim,
Bütün takvimler anlamını yitirmiş olsun o an.
Kapı çalınsın, ben açayım, karşıma sen çık;
Ne ’günaydın’ de ne de ’iyi akşamlar’,
Sadece ’ben geldim’ de, ben yeniden doğayım...