Ömrüm, tamamlanmamış bir duanın son cümlesinde kaldı.
Ne eksildim diye feryat ettim,
Ne çoğaldım diye sevindim.
Yalnızca içimde, adı hiçbir dile emanet edilmemiş
Derin bir boşluk büyüdü yıllarca.
Sanki yaratılışımdan beri
Bir sesin geleceği yer sessiz bırakılmıştı;
Ben bütün ömrümü
O sessizliğin anlam kazanacağı ana hazırladım.

Beklediğim sen…
Takvimlerin göstermediği bir vakittin.
Ne dünde vardın,
Ne bugüne sığdın.
Sana dair hiçbir hatıram yoktu,
Ama yokluğun, ezberlediğim en eski duaydı.
Kalbim seni tanımıyordu belki,
Fakat senden başka hiçbir ihtimale de razı olmuyordu.

Bana hep “unut” dediler.
Oysa ben neyi unutacağımı bilmiyordum ki…
İnsan, hiç kavuşmadığı birini nasıl unutur?
Hiç dokunmadığı bir özlemi nasıl gömer?
Ben yalnızca içimde büyüyen o isimsiz bekleyişi taşıdım;
Kimseye anlatmadan,
Kimseyi suçlamadan,
Sessizce…

Günler birbirine benzedi.
Aynı sofraya oturdum,
Aynı duvarlara baktım,
Aynı sessizlik omzuma ilişti her akşam.
Hayat değişti belki,
Fakat içimde sana ayrılan yer
Hiçbir mevsime benzemedi.

Bana seni anlatan hiçbir fotoğraf yoktu.
Sesini tarif eden hiçbir iz de…
Belki aynı göğe bakmadık,
Belki aynı şehirden bile geçmedik.
Ama içimde, açıklayamadığım bir yakınlık vardı.
Sanki ömrümün eksik bırakılmış cümlesiydin,
Noktası yıllardır bana emanet.

Varlığını görmeden bile,
Yokluğunun ağırlığına alıştım ben.
Bu nasıl bir yazgıydı bilmiyorum.
Adını bilmeden özlemek,
Yüzünü görmeden eksilmek,
Bir ömrü hiç gelmemiş birine emanet etmek…
Belki de beklemek,
Kalbin en sessiz ibadetiydi.

Bazen düşündüm;
Ya aynı gün üzülüyorsak seninle?
Ya aynı saatte susuyor,
Birbirimizden habersiz aynı boşluğa bakıyorsak?
Kader bazen iki yabancıyı
Aynı acının içinde büyütür de
Birbirlerinden yıllarca habersiz bırakır.

Ben seni hayal etmedim.
Çünkü hayaller gerçeğe benzeyebilirdi.
Ben yalnızca; Rabbimin yazdığı vakte güvendim.
Ne öne geçmeye çalıştım,
Ne de nasibime küstüm.
Kalbimin kapısını aceleyle değil,
Sabırla açık tuttum.

Eğer bir gün çıkıp gelirsen,
Sana uzun cümleler kurmam.
Çünkü bazı bekleyişler konuşularak değil,
Gözlerde taşınır.
Ben yalnızca içimde yıllardır eksik duran huzuru
Sende bulmuş gibi susarım.
Ve o suskunluk,
Bütün kelimelerden daha doğru olur.

Gelmezsen de…
Seni beklediğim için ömrüme kırgın olmam.
Çünkü bazı dualar,
Kabul edildiği gün değil,
İnsanı değiştirdiği gün güzeldir.
Ben beklerken yorulmadım;
Beklerken olgunlaştım.
Ve anladım ki,
Kalbin gerçek sahibi gelmeden
Hiçbir eksiklik tamamlanmıyor.

Cemre yaman