______________🦋
________☕
Sessiz bir uyanışla başlanmıştı aslında her şeye o sabah,
Gözlerdeki o yabancı bakış daha o an tanınmıştı.
Meğer bir veda ne çok önceden fısıldanırmış gizlice,
Kalbimin sesi duyulmasın diye sonuna kadar açılmıştı.

Hani her akşam karşılıklı içtiğimiz o kahveler vardı ya,
Sanki her yudumda birbirimizden biraz daha eksiliyormuşuz.
Fincanda kalan o siyah tortu meğer bizim geleceğimizmiş,
Ben fallarda hep aydınlık ararken, biz karanlığa gömülüyormuşuz.

"Usulca gidersem canı yanmaz" diye düşünmüşsün belli ki,
Oysa ruhun gidişini, bedenin gidişinden çok önce duymuştu.
Söylenmemiş her kelime içimde koca bir enkaza dönüştü,
Beni bu belirsizliğin ortasında, dilsiz bir acıyla bıraktın.

Şimdi aynaya her baktığımda seni arıyor gözlerim,
Gülüşümden çaldığın o ışığın hesabını kime sormalıyım?
Mutluluk diye bir masal uydurmuşuz, sonu hüsranla biten,
Ben o masalın içinde uykusuz,
Ben o masalın içinde kimsesizim.

Sahi, kaç sahte hoşçakal sığdırdın o soğuk bakışlarına?
Ben baharı beklerken,
Sen kışın ayazını çoktan kuşanmışsın omuzlarına.
Yaz mevsiminde üşümeyi de sende öğrettin ya, helal olsun,
Ellerim değil, asıl senin o buz tutmuş kalbinmiş üşüten.

Gitmek için bir neden bile aramamışsın, öylece bırakmışsın,
Çünkü sen zaten hiçbir zaman tam anlamıyla gelmemişsin ki.
Ben kendi kurduğum hayallerin altında can verirken sessizce,
Sen çoktan başka limanlara doğru yelken açmışsın.

Boyumdan büyük sevmişim meğer, gücümden ağır yüklenmişim,
Kendi ellerimle ateşe vermişim en masum umutlarımı.
"Her şey güzel olacak" yalanına ne de kolay inanmışım,
Şimdi gerçeğin o tokat gibi vuran soğukluğuyla baş başayım.

Sevgi denen o büyük yalanın içinde kayboldum gittim,
Gülüşlerimi bir mezarlığa gömer gibi bıraktım o masada.
Senden çok bir şey istememiştim aslında, sadece biraz vefa,
Onu da çok gördün ya,
bende bitti artık bütün bu dertli dava.

Uyuyamıyorum, çünkü kaçan uykularım senin cebinde,
Sabahlarım karanlık,
Çünkü günaydınlarım senin sesinde kaldı.
İyi geceler senin olsun, ben zaten karanlığa alışkınım,
Bana sadece kaybettiğim o eski benliğimi geri ver yeter.

Bir cezvenin başında bekler gibi bekledim dönmeni,
Taştı sabrım, söndürdü içimdeki o son ümit ateşini.
Artık ne bir hatır kaldı aramızda, ne de kırk yıllık bir vefa,
Geriye kalan sadece dilimi yakan buruk kahve yanığı..

Kısacası; ben kendimi sende kaybettim, sen ise beni hiç bulmadın,
Külleri savrulmuş, sonu belirsiz bir ömür kaldı ellerimde.
Kendi ellerimle kazdığım o kuyuya şimdi kendim düşüyorum,
Çünkü seni sevmek, bir intiharı her gün yeniden denemekmiş.

Bak şehrin Işıkları sönüyor,
Perde kapanıyor, devir bitiyor,
Bir fotoğrafın gölgesinde ömür tükeniyor.
Sen hep orada kal, kendi yalanın içinde,
Ben bu gerçekliğin kollarında Sessizce can veririm..

Cemre yaman