Önce sesin çekildi hayatımdan,
sonra yüzün,
sonra adını taşıyan bütün ihtimaller...
Bir tek ben kaldım.
Hem de senden sonra
ilk defa gerçekten ben.
Geceleri uzun uzun düşündüm;
hangi cümlede kaybettik birbirimizi,
hangi suskunlukta
birbirimizin elinden düştük,
hangi bakışta
ikimizden biri çoktan gitmişti?
Bulamadım.
Bazı ayrılıkların bir sebebi olmuyor.
İki insan, aynı hikâyenin içinde
başka başka sonlara yürüyor.
Sen kendi yoluna gittin.
Ben, içimde senden kalan
o dar sokaklarda dolaştım.
Bir müddet her şey seni hatırlattı.
Bir şarkı çaldı, seni düşündüm.
Bir şehirden geçtim, seni düşündüm.
Akşam oldu, seni düşündüm.
Sabah oldu, yine seni düşündüm.
Sonra bir gün fark ettim:
Ben seni değil,
seni düşünmeye alışmış hâlimi özlüyormuşum.
İnsan bazen birini kaybetmiyor yalnızca;
onunla birlikte
kendisinin bir parçasını da uğurluyor.
Ben o eski hâlimi
çok uzun süre bekledim.
Belki dönersin diye değil,
belki ben yeniden kendime rastlarım diye...
Rastladım da.
Bir sabah aynaya baktım.
Yüzümde senden kalan bir yorgunluk vardı,
ama gözlerimde artık
senden izin isteyen hiçbir şey yoktu.
İşte o gün anladım:
İnsan, sevdiği kişiden vazgeçtiğinde değil,
kendinden vazgeçmeyi bıraktığında iyileşiyor.
Sana kızmadım.
Kızsam, sanki yaşadıklarımızı
inkâr edecekmişim gibi geldi.
Seni suçlamadım.
Suçlasam, kalbimde sana ayırdığım
bütün güzel şeyler çirkinleşecekmiş gibi geldi.
Ben sadece
olanı olduğu yerde bıraktım.
Sen gittin.
Ben kaldım.
Ama artık senin ardından bakarak değil,
önüme bakarak kaldım.
Bir zamanlar
“Beni neden sevmedin?” diye sorardım kendime.
Şimdi sormuyorum.
Çünkü sevgi,
hak edenin aldığı bir ödül değil.
Bazen bütün kalbinle seversin
ve yine de karşılığında
sessizlik düşer avuçlarına.
Bu, senin eksikliğin değildir.
Benim de fazlalığım değil.
Sadece aynı yerde durmadığımızı gösterir.
Sen başka bir mevsime geçtin.
Ben kışın ortasında baharı bekledim.
Ama beklemekten yorulunca anladım:
Baharı getirecek olan sen değildin.
Benmişim.
İçimde kapattığım pencereleri
birer birer açtım.
Senden kalan eşyaları değil,
senden kalan cümleleri topladım.
Bazılarını yaktım.
Bazılarını sakladım.
Bazılarını da hiç söylenmemiş kabul ettim.
Çünkü insanın içinde
yaşanmamış şeylerin bile bir mezarı oluyor.
Ben seninle yaşayamadıklarımı
orada bıraktım.
Artık dönüp bakmıyorum.
Biliyor musun, en çok neye şaşırdım?
Bir zamanlar
sensiz bir gün geçiremeyeceğimi sanıyordum.
Geçti.
Bir gün daha geçti.
Sonra bir gün daha...
Ve hayat, senin yokluğunu
kendine sessizce alıştırdı.
Çayım yine soğudu masada.
Yağmur yine camlara vurdu.
Akşam yine erkenden çöktü.
Telefon yine sustu.
Ama artık bunların hiçbirinin
sende bir karşılığı yok.
Demek ki insan bazı boşlukları doldurmuyor;
onlarla yaşamayı öğreniyor.
Ben de öğrendim.
Senden sonra kimseye seni anlatmadım.
Çünkü bazı hikâyeler
başkasının anlayabileceği kadar basit değildir.
Sen benim için bir isim değildin.
Bir zaman dilimiydin.
Bir alışkanlıktın.
Bir ihtimaldin.
Biraz huzur,
biraz yara,
biraz da kendime yabancılaşmaktın.
Şimdi hepsini yerine koydum.
Seni de.
Kendimi de.
Geçmişi de.
Ve ilk defa
hiçbirini birbirine karıştırmıyorum.
Bazen aklıma geliyorsun.
Bunu inkâr etmeyeceğim.
Ama artık geldiğinde
içimde bir şey yıkılmıyor.
Bir insanın hatırlanmasıyla
özlenmesi aynı şey değilmiş.
Adını duymakla
sana dönmek de...
Bunu senden sonra öğrendim.
Şimdi sana
“Geri dön.” diyemem.
“Kal.” da diyemem.
Çünkü bazı kapılar
ikinci kez açılınca
içeri aynı insanlar girmiyor.
Sen değiştin.
Ben değiştim.
Belki de en doğrusu buydu.
Birbirimizin hayatında kalıcı olmak için değil,
birbirimizin içinden geçip
başka insanlara dönüşmek için karşılaştık.
Sen bana kaybetmenin ne olduğunu öğrettin.
Ben kendimi yeniden bulmanın...
Bunun için sana teşekkür etmeyeceğim.
Çünkü bazı yaraların teşekkürü olmaz.
Ama inkârı da olmaz.
Yaşandı.
Bitti.
Ve ben artık
bitmiş bir şeyin başında
ömür tüketmeyeceğim.
Sen kendi hayatında iyi ol.
Ben kendi içimde yerimi buldum.
Bir gün aynı şehrin
iki ayrı sokağında karşılaşırsak eğer,
sana uzun uzun bakmayacağım.
Belki başımı eğip selam vereceğim.
Belki hiç görmemiş gibi geçeceğim.
Ama içimden şunu söyleyeceğim:
“Bir zamanlar seni bütün dünyam sanmıştım.
Meğer dünya,
sen gittikten sonra da dönmeye devam ediyormuş.”
İşte benim cevabım bu.
Ne sitem.
Ne hesap.
Ne dönüş bekleyişi.
Sadece geçmişin hakkını verip
geleceğin kapısını açmak...
Sen “Git.” dedin.
Ben gittim.
Ama senden değil.
Kendime doğru gittim.
Ve yıllar sonra
ilk defa vardığım yerde
kimse yoktu.
Sadece ben vardım.
Meğer aradığım da
hep buymuş.


Kadir TURGUT