Kiraz çiçekleri gibi geldin ömrümün kıyısına,
öyle gürültüsüz, öyle kendinden habersiz…
Sanki dalından düşmeye kıyamayan bir pembelik
yüreğimin en yorgun yerine kondu.
Ben o gün anladım;
bazı insanlar gelmez,
insanın içinde usulca açar.

Güzel bakma bana…
Bakışlarının altında ne yapacağımı bilmiyorum.
Ben yıllarca kendimi sert rüzgârlardan sakladım,
kimse dokunamasın diye içimi dikenlerle çevirdim.
Sen bir baktın,
bütün savunmam kiraz çiçekleri gibi
birer birer döküldü avuçlarıma.

Senden korktuğumdan değil,
sana alışmaktan korkuyorum.
İnsan en çok sevdiğinin yanında savunmasız kalıyormuş.
Bir gülüşüne ömürlük anlam yüklemek,
sesinin geçtiği yerde durup kalmak,
adını içinden söylerken bile
bir şeyi incitecekmiş gibi ürpermekmiş sevda.

Ben seni incitmek istemiyorum.
Bir kiraz dalına hoyratça dokunur gibi
dokunmak istemiyorum kalbine.
Üzerine düşen hüznü bile
elimle kaldırmaya korkarım;
belki sana aittir diye…
Belki dokunsam daha çok acır diye…

Güzel bakma bana…
İnsan bazen bir çift gözün karşısında
bütün geçmişini unutabiliyor.
Kendine verdiği sözleri,
bir daha kimseyi böyle sevmeyeceğine dair
içinden ettiği bütün yeminleri…
Sen baktığında
aklımın söyledikleri uzaklaşıyor,
kalbim sana doğru yürümeye başlıyor.

Kiraz çiçekleri uzun kalmaz dalında, derler.
Belki güzelliklerinin sırrı da budur;
insana sahip olmayı değil,
kıymet bilmeyi öğretirler.
Ben de seni öyle seviyorum işte…
Koparıp kendime saklamak için değil,
dalında güzel kal diye.

Güzel bakma bana…
Sonra içimde bahar olduğunu sanıyorum.
Kiraz ağaçları açıyor geçtiğin her yerde,
avuçlarıma pembe yapraklar doluyor.
Hayat ilk kez acele etmiyor sanki;
ben ilk kez birinin yanında
kalmak kelimesini seviyorum.

Bir gün kiraz çiçekleri dökülürse
sakın bahar bitti sanma.
Bazı çiçekler dalından düşer,
kokusu insanın içinde kalır.
Sen de öylesin benim için;
yanımda olsan da, uzaklara gitsen de
bir kere açtın içimde.

Güzel bakma bana…
Sonra seni bir ömür sevecekmişim gibi geliyor.