‎
‎
‎Gönül kâbesinde Hak’kı ararken,
‎Cahil insan yola leke sorarken.
‎Cem içinde canlar dara dururken,
‎Döndüğüm kıblemdir senin cemalin.
‎
‎Gönül aynasına vurmuştur ışık,
‎Doğruluk yolunda can feda, âşık.
‎Yaradan nuruyla kuldur barışık,
‎Övdüğüm kıblemdir senin cemalin
‎
‎İlim şehrindeki tek kapı Ali,
‎Müminin rehberi, hidayet dili.
‎Gönül mülkümüzün nurlu kandili,
‎Yandığım kıblemdir senin cemalin.
‎
‎Hünkâr Hacı Bektaş, yolun pîridir,
‎Gelen Serçeşme’den canın biridir.
‎Dergâhı Hak dileyen her kulundur,
‎Vardığım kıblemdir senin cemalin.
‎
‎Ezelden ebede ikrarım Şah’a,
‎Mürşidin sözüyle erdim falaha.
‎Gerek yok uzağa, başka ilaha,
‎Sığındım kıblemdir senin cemalin.
‎
‎Zahidin kâbesi taştan duvardır,
‎Bizim kâbemizse kâmil insandır.
‎Şahımın nurundan bize nişandır,
‎Sözüm var kıblemdir senin cemalin.
‎
‎Görünen insandır, görünmez haktır,
‎Bu yolun içinde hiç hile yoktur.
‎Gönülden gönüle o köprü haktır,
‎Sevdiğim kıblemdir senin cemalin.
‎
‎Uygarım der; candan Hakk’a erene,
‎Aşk olsun dünyada rıza verene.
‎Ne mutlu insanda Hak’kı görene,
‎Bildiğim kıblemdir senin cemalin.