Ben seni, ömrüm kıyıdan çekilirken sevdim;
günün son gemisi ufka hazırlanırken,
martılar dönüş yolunu çoktan ezberlemiş,
ben bütün limanlarımı kapatmışken geldin.

Ne tuhaf…
İnsan bazen tam vazgeçtiği yerde kavuşuyor,
tam bitti dediği yerden başlıyor.
Ben kalbimi çoktan emekliye ayırmıştım,
sen gelip yeniden işe aldın bütün çarpıntılarımı.

Saçlarıma düşen beyazları saymıyordum artık,
gençliğimin hesabını da kapatmıştım.
Bir avuç eski heves kalmıştı cebimde,
onları da yol üstünde harcarım diyordum.
Sen çıktın karşıma;
cebimdeki son umudu servete çevirdin.

Keşke biraz erken gelseydin demeyeceğim sana.
Belki erken gelsen tanıyamazdım seni.
Belki insanın bazı güzellikleri görebilmesi için
önce gözlerinin birkaç acıdan geçmesi gerekiyor.
Belki seni sevecek adam olabilmek için
bunca yolu yanlış yürümem gerekiyordu.

Sen benim baharım olmadın sevgilim,
bahar kolay bir benzetme sana.
Sen, uzun bir yolculuktan sonra
uzakta görünen ilk kıyı oldun.
Batmaktan korkan bir adamın
ayağının altında hissettiği toprak gibi geldin.

Şimdi soruyorum kendime:
Bu kadar geç bulunan bir şey
nasıl bu kadar zamanında olabilir?

İşte aklımın çözemediği yer burası.

Ömrümün çoğunu seni tanımadan geçirdim,
fakat seni tanıdığım günden beri
sanki önceki yıllar
yalnızca sana hazırlanmakmış gibi geliyor.

Bazen ellerine bakıyorum;
orada benim kaçırdığım yılları görüyorum.
Dokunsam geri gelecek sanıyorum gençliğim,
dokunuyorum…
gençliğim gelmiyor,
fakat gençliğimi aramayacak kadar
güzel bir şey oluyor içimde.

Adına aşk mı denir, bilmiyorum.
Ben artık isim koymaktan yoruldum.
Bildiklerimin çoğu yarı yolda bıraktı beni,
sen bilmediğim bir yerden geldin
ve hiçbir şey sormadan
hayatımın kalanına oturdun.

Günün son gemisi kalkmak üzere sevgilim.
Telaşım bundan.

Sana doyamamaktan değil yalnızca;
seni bulmuşken
ömrün benden seni geri istemesinden korkuyorum.

Bu yüzden sarıl bana.

Biraz geçmişim eksik kalsın,
biraz geleceğim kısa olsun,
zararı yok.

Ben seni erken bulamadım belki…

Fakat insan bazen
bütün ömrünü geç kalmış sanırken anlıyor:
Bazı insanlar hayata erken gelmez;
tam insanın onlarsız yaşamayı öğrendiği anda gelir.

Sonra sen geldin ve benim bütün savunmam çöktü.