Pazartesi’nin sularında boğuldu bu yürek,
Aksimi aradım gölgelerde, ayın kırık aynasında.
Salı’nın kor ateşinde ciğerimi kavurdum tek tek,
Savaşım kendimleydi, hüznün o bitmez meydanında.

​Çarşamba’nın aklıyla çözemedim sırrımı,
Perşembe’nin dar sokaklarında kaybettim yolumu.
Yıllarca bir sürgündüm, taşıdım kendi ahımı,
Eksik bir kelimeydim, bekleyen hazin sonumu.

​Bütün günler dağıttı beni, parça parça eyledi,
İçimdeki gürültüde sustu ruhumun sesi.
Nereye tutunduysam, koptu daldaki yaprak,
Hangi kıyıya yanaştıysam, harabe çıktı toprak.

​Sen ki Cuma’nın doğduğu an girdin ömrüme,
Topladın dağınıklığımı, "Cem" eyledin kalbimi.
Sen ki Zühre’nin ışığı gibi düştün üstüme,
Birleştirdin sürgün yemiş, kırık ruhumu.
Ben sende tamamlandım, sende buldum yönümü,
Ey hüsn-ü tecelli, ey gönlümün Cuma günü…

​Bir erkek nasıl severse, işte öyle sevdim seni;
Aklın sınırlarını yıkarak, korkuyu ardıma atarak.
Bütün gururları süpürüp, göğsüme basarak seni,
Toprağın suyu çektiği gibi, sana susayarak.

​Senin bakışında gördüm ilahi zarafeti,
El-Vedud isminin ateşi çalındı kanıma.
Senden önce meğer bir masalmış dünya sefası,
Senden sonra başladı varlığım, erdim tadına.

​Bir şairin kalemi değil, bir adamın bağrıdır bu,
Sana mühürlenmiş, sana adanmış, sana adak.
Ne geçmişin gölgesi kalır artık ne yarının korkusu,
Senin olduğun her mekan, bana kutsal bir durak.

​Sen ki Cuma’nın doğduğu an girdin ömrüme,
Topladın dağınıklığımı, "Cem" eyledin kalbimi.
Sen ki Zühre’nin ışığı gibi düştün üstüme,
Birleştirdin sürgün yemiş, kırık ruhumu.
Ben sende tamamlandım, sende buldum yönümü,
Ey hüsn-ü tecelli, ey gönlümün Cuma günü…

​Diyorsun ki "Zaman geçer, fani bu dünya halleri,"
Oysa ben senin gözlerinde zamansızlığı gördüm.
Gülüşünün zarafetinde susturdum fırtınaları,
Sana giden yollarda ömrümü ilmek ilmek ördüm.

​Ellerin ellerimdeyken kainat susar, dinler;
Gözlerin gözlerime değdiğinde başlar ibadet.
Seni seven bu yürek, yalnızca sende dinlenir,
Senden ötesi haram, senden sonrası kıyamet.

​Al bu canı, senindir; ister harca ister sakla,
Bir erkeğin bir kadına vereceği en son yerdir gönlü.
Ben seni fani bir hevesle değil, bir ahiretle,
Öyle bir adanışla sevdim ki; ne başı var ne sonu.

​Sen ki Cuma’nın doğduğu an girdin ömrüme,
Topladın dağınıklığımı, "Cem" eyledin kalbimi.
Sen ki Zühre’nin ışığı gibi düştün üstüme,
Birleştirdin sürgün yemiş, kırık ruhumu.
Ben sende tamamlandım, sende buldum yönümü,
Ey hüsn-ü tecelli, ey gönlümün Cuma günü…

​Yıllar geçse, takvimler devrilse, toprak çağırsa bizi,
Bu şiir kalacak geriye, bu sevdanın nişanesi.
Görenler diyecek ki: "Bir adam sevmişti bir kadını,
Cuma’nın zarafetiyle işlenmişti her dizesi."

​Ne yıldızların haritası ölçebilir bu aşkı,
Ne fani dünyalık kehanetler anlayabilir.
Biz seninle zamanın ötesinde bir söz verdik;
Bu söz ki sonsuzluğa atılmış en güzel imzadır.

​Şimdi dur ve dinle göğsüme yaslayıp başını,
Her atışında adın heceleniyor bir dua gibi.
Ben seninle doğdum, seninle anladım neden yaşadığımı,
Ey kalbimin tek sahibi, ey ömrümün Cuma günü...

​Sen ki Cuma’nın doğduğu an girdin ömrüme,
Topladın dağınıklığımı, "Cem" eyledin kalbimi.
Sen ki Zühre’nin ışığı gibi düştün üstüme,
Birleştirdin sürgün yemiş, kırık ruhumu.
Ben sende tamamlandım, sende buldum yönümü,
Ey hüsn-ü tecelli, ey gönlümün Cuma günü…