Gurbeti mesken ettik, dertler oldu sılamız,
Kader köhne bir hanmış, hüzün bizim yaramız.
Yorulmuş bir can ile geçtik dünya bağından,
Bir sönmez ateş kaldı gençliğin o çağından.

Kurulmuş matemi masalar, dert sarar dört bir yanı,
Kaderin pençesinde harcadık biz bu genç canı.
Zamanın çarkı dönmez, kurduğu uğursuz tuzak,
Gözümde tüter şimdi o gençlik, menzilden uzak.

Dönsün fani devran, bitsin artık bu ağır çile,
Düşürmesin kimseyi yar elinden dertli dile.
Sönsün tüm ışıklar, kapansın bu köhne perde,
Derman aranmaz artık bendeki amansız derde.

Yansın fani ümitler, savrulsun külü havaya,
Bir daha inanmam ne sevdaya ne de davaya.
Kırılsın tüm kadehler, bitsin bu sessiz gece,
Dilimde bir kördüğüm oldu o en son hece.

Ağlasın mavi gökyüzü, dökülsün tüm yıldızlar,
İçimde hiç dinmeyen, çok derin bir sızı var.
Böyle yazılmışsa eğer, silinmez kara yazı,
Kimse duymaz içimdeki feryadı, bu avazı.

Yıkılmış tüm duvarlar, çökmüş üstüme tavan,
Zaten bir yalan olmuş, geçip gidiyor devran.
Vursun hırçın dalgalar, şu yorgun şu mahzun kıyıma,
Gözünü kırpmadan kıydı zalim felek canıma.

Sussun hüzünlü şarkılar, kesilsin artık sesler,
Zehir oldu içime çektiğim o nefesler.
Yansın bu yorgun ömür, kül olsun bittiği yerde,
Düşmüşüm çıkışı olmayan amansız bir derde.

Şair: Tamer KARAKAŞ
Yer: KASTAMONU
Tarih: 07.08.2026