Sessizliğin izi, kalpte bir hece,
Zamanı unuttuk, gizemli gece.
Ezber yollar bitti, kalmadı nice,
Bizimki ezeli, aşan bir yarış.

Uzak durduk sığdan, ortak alandan,
Bir anlam çıkardık, gerçek olandan.
Sıyrıldık gölgeden, yalan dolandan,
Bizimki zamandan, muaf bir yarış.

Dokunmak dedikleri, sıradan bir hikâye,
Birlikte yön verdik, mukaddes gayeye,
Bir dünya sığdırdık, ortak payeye,
Bizimki evrene, sığmayan varış.

Beklemek yormuyor, rakamlar yalan,
Çarkların sesidir, geride kalan.
Sonsuzluk ufkunda, gerçeği bulan,
Kendinden kendine, hürdür bu akış.

Kelimeler biter, susarız bir gün,
Şiirler can bulur, sarınca sürgün.
Bu dilsiz yürüyüş, ezelden özgün,
Bizimki sonsuza, sözsüz bir varış.

Mektuba gerek yok, kapı kapansa,
Ruhumuz sessizce, dilde aransa,
Kayıp sayfalarca, her an taransa,
Bizimki ezelden, gelen haykırış.

Bak usta bu sevda, apayrı nakış,
Zihnin sınırından, öte bir bakış.
Gönül mülkündedir, en son inanış,
Bizimki zamansız, gizli yakarış.

Tamer KARAKAŞ
16.09.2026