Fani dünya dönüyor, durulmaz bir an,
Zamanın çarkında, eriyor insan.
Ömür gelip geçer, tükenir her can,
Dertli bu yazgıya, sitem neye yarar?

Sitemim kadere, yalan dünyaya,
Umutlar kapandı, sığmaz rüyaya.
Gönül sabrediyor, gizli sevdaya,
Bu sessiz çileyi, sarsın ilkbahar.

Kervan yürür gider, menzile varır,
Gönül mülkündeki, dertler mi kalır?
Küllerin altından, o sızın kalır,
Yürekte gizlenir, o asil efkar.

Zamanı eritir, dilsiz adımlar,
Gökyüzü boyanır, çöker akşamlar.
Sessizce dağılır, sahte yaşamlar,
Ruhumu serinletir, asil bir rüzgâr.

Ne bir merhem umduk, ne sahte ışık,
Bizim felsefemiz, ezelden şık.
Gönül bu yangınla, çoktan barışık,
Küllerin altından, doğar bir vakar.

Kelimeler yorgun, kapansın defter,
Dışarıda fırtına, estikçe eser.
Bu dünyevi sitem, bir gün de biter,
Ruhun mabedinde, gizli bir karar.

Bak usta faniyiz, dünya bir hanmış,
O koca saraylar, meğer yalanmış.
Gönül bu sükûta, çoktan inanmış,
Bu garip ufukta, sonsuz bir bahar.

Tamer KARAKAŞ
16.09.2026