Şehrin damarlarında yürüyen o gri beton,
Hafızanın kırık hatlarını zorluyor yukarıdan aşağıya.
Seni buralarda aramak,
Yerçekimine karşı durmak gibi bir şey.

Kelimeler artık sadece birer plastik ambalaj,
Konuştukça eksiliyor sokakların o eski, yalın dokusu.
Cebimde paslı vidalar, kırık saat dişlileri,
Avuçlarımda o çok özlediğim teninin soğuk kokusu.

Asfaltın sıcağında eriyen eski levhalar,
Paslı rayların üzerinde uğuldayan vagon sesleri.
Kırık bir projeksiyon cihazı gibi zaman,
Duvara yansıtıyor gözlerinin o aklımda asılı kalan izlerini.

Ekranlarda eriyen pikseller gibi soluyor anılar,
Metropol gürültüsünde kaybolan o telsiz sesleri.
Kırık bir pusulanın kuzeyi unutması gibi şimdi,
Hücrelerime kadar işleyen o derin yön kaybı.

Bütün bu mekanik kargaşanın, bu gürültünün ortasında,
Yalnızca senin adın geçince yavaşlıyor zamanın çarkları.
Sökülmüş tellerden sızan o gizli, kimyasal akım gibi,
Hâlâ sol yanımda saklı tutuyorum sana olan o yangın sevdaları.

Zihnimin koridorlarında yabancı bir gürültü.
Devrilen panolar, kesilen elektrik telleri peş peşe.
Ve sen, o toz pembe illüzyonun perdesini çekerken,
Ardında ruhu kesen milimetrik bir vedasın.

Terk edilmiş fabrikaların o devasa yalnızlığı,
Sokak lambalarının altında titreyen kesik gölgeler.
Teleskopların bile bulamadığı o uzak boşlukta,
Şimdi seninle eksilen bir evren genleşiyor.

Kar yağıyor içimin insansız istasyonlarına,
Raylar donuyor, şehir susuyor ama içimdeki bu sevda üşümüyor.
Frekanslar kapansa, bütün ışıklar sönse bile,
Göğsümün yer altı nehirlerinde sadece senin adın akıyor.

Sinyali kesilmiş uydular dönüyor boş yörüngemde,
Paslı tellerle çevrili o insansız sınırlardayım.
Her şeyin formatlandığı bu dijital kıyamette bile,
Sadece sana çıkan yolları ezbere biliyor ayaklarım.

Varsın hiçbir frekans kaydetmesin bu gürültüyü,
Gökyüzünün kararlı siyahı her şeyi örter nasılsa.
Şimdi göğsümün ortasında uğuldayan boş bir şantiye,
İçimde, hiçbir dille açıklanmayan o tuhaf istila...

Tamer KARAKAŞ
13.09.2026